Iranians History on This Day
روز و ماه خورشیدی و یا میلادی مورد نظر را انتخاب و كلید مشاهده را فشار دهید
میلادی
   خورشیدی

 
5 نوامبر
 
جستجوی:

 
  هدیه مولف
این سایت مستقل و بدون كوچكترین وابستگی؛ هدیه ناچیز مولف كوچك آن به همه ایرانیان، ایرانی تبارها و پارسی زبانان است كه ایشان را از جان عزیزتر دارد ؛ و خدمتی است میهنی و آموزشی كه خدمت به میهن و هموطنان تكلیف و فریضه است كه باید شریف و خلل ناپذیر باشد و در راه انجام تكالیف میهنی نیاز به حمایت مادی احدی نباید باشد، و نخواهد بود. انتخاب موارد برای نگارش و عرضه در سایت نظرشخص مولف است.
 











Select your preferred language to translate this page into.

   لینک به این صفحه  

مهمترین رویدادهای ایران و جهان در طول تاریخ در این روز 5 نوامبر
ایران
طغرل سلجوقی در بغداد و استقرارِ دوبارهِ حاكمیّت اهل تسنُّن
طغرل سلجوقی که بسیاری از نقاط ایران را در اشغال خود داشت پنجم نوامبر سال 1054 میلادی به بهانه نجات خلیفه عباسی از دست شیعیان و استقرار مجدد حاكمیت اهل تسنن، اعلام كرد كه عازم بغداد می شود.
     طولی نكشید كه طغرل با سپاهی گران روانه بغداد شد و اوایل سال 1055 میلادی این شهر را تصرف كرد و از آن پس به نام خلیفه كه در دست او آلتی بیش نبود زمام امور قلمرو عباسیان را به دست گرفت و خود را حامی خلیفه اعلام داشت و قدرت را در بغداد به سُنّی ها باز گردانید یعنی درست عكس كاری كه دهها سال پیش از او، دیلمیان ایرانی (شیعه مذهب) كرده و قدرت را در دست شیعیان قرار داده بودند.
     قدرت حكومتی در عراق كه این كشور در دهه سوم قرن بیستم به دست انگلیسی ها ساخته شد و بعدا با قیام شیعیان (به رهبری آیت الله شیرازی) استقلال یافت، پس از اشغال نظامی آن توسط آمریكا و انجام انتخابات عمومی، عمدتا به شیعیان منتقل شده است.
     پس از سلطه سلجوقیان بر بغداد، بعدا هم چندبار این شهر (درزمان صفویه و افشاریه) به دست ایران و شیعه افتاده بود. جنوب شیعه نشین بین النهرین (عراق امروز) تا دوران زندیه (كریم خان) وابسته به ایران بود.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
ضعف دفاعی ایران در دوران جنگ جهانی اول - سربازان برای تامین معاش در خانه ها نوکری می کردند!
پنجم نوامبر 1914 (14 آبان 1293) شورای وزیران دولت وقت ایران كه برای بررسی چگونگی مقابله با نقض بی طرفی كشور از سوی دولت های متخاصم یکدیگر در جنگ جهانی اول تشكیل جلسه داده بود به بن بست رسید؛ زیرا كه نظامیان وطن به دلیل ضعف تجهیزات و آموزش، و نداشتن آمادگی و حتی آذوقه قادر به دفاع از بی طرفی كشور نبودند. بیشتر سربازان برای امرار معاش خود كه دولت موظف به تامین آن بود، درمنازل تهران به كارهایی ازجمله آب حوض كشی و نوکری مشغول بودند!.
    دولت در آن شرایط می توانست تنها روی نیروی ژاندارم حساب كند كه این نیرو هم فاقد اسلحه سنگین (توپ) بود و نمی توانست از عهده واحدهای تجاوزگر كه وارد ایران شده بودند برآید.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
کناره گیری دولت بازرگان در پی تصرف سفارت آمریکا در تهران - نگاهی به کارهای برزینسکی
مهدی بازرگان
پنجم نوامبر 1979 نماینده گروهی كه عنوان «دانشجویان پیرو خط امام» بر خود گذارده بودند در دومین روز تصرف سفارت آمریكا در تهران (14 آبان 1358) اعلام داشتند كه كاركنان سفارت را تا استرداد شاه آزاد نخواهند كرد و اضافه كردند كه در ساختمان سفارت اسنادی را در رابطه با حوادث كردستان و خوزستان و اسامی برخی از جاسوسان و وابستگان به آمریكا را به دست آورده اند كه آنها را كتاب خواهند كرد تا تاریخ شوند و در یاد ایرانیان باقی بمانند.
     آخر وقت همین روز اعلام شد كه مهدی بازرگان پس از 268 روز نخست وزیری، كناره گیری کابینه خودرا تسلیم و دلیل آن را، رویدادهای اخیر (از جمله تصرف سفارت آمریكا)، مداخله خودسرانه افراد در امور دولتی [بگیر و ببندها، مصادره ها و ...] و نیز انتقاد افراد و گروهها از کابینه به ویژه اعتراض آنان به ملاقات او در خارج از كشور [در الجزایر] با برژینسكی Brzezinski مشاور امور امنیت ملی جیمی کارتر رئیس جمهوری وقت آمریكا قلمدادکرده بود. بازرگان كه از همكاران دكتر مصدق و از مؤسسان نهضت آزادی بود، نخستین کابینه نظام جمهوری اسلامی را تحت نام «دولت موقت» تشكیل داده بود. كمیته های انقلاب و دسته های مختلف مرکّب از افرادی که در طول سال 1357 (1978 میلادی) در خیابانها شعار داده، با ماموران انتظامی نظام سابق درگیر شده و در راهپیمایی ها شرکت کرده بودند با اعمال خود مانع از اداره كامل امور توسط مقامات منصوب مهدی بازرگان بودند و کابینه بازرگان در طول زمامداری توان اجرای نظامات دولتی را نداشت. در انقلاب سال 1357 گروههای مختلف از مصدقی تا کمونیست، ناسیونالیست تا اسلامیون شرکت داشتند و تا آخرین ماه روشن نبود که چه دسته ای برتری خواهد یافت.
    آیت الله خمینی تسخیر ساختمان سفارت آمریکا در تهران را انقلابی بزرگتر از انقلاب اول (حذف نظام سلطنتی) و انقلاب دوم خواند. مورخان گروگان بودن 52 آمریكایی به مدت 444 روز را یك تحقیر و شكست سیاسی برای دولت آمریكا، ضعف دولت كارتر (كم تجربگی او) و درگیری برزینسكی مشاور ویژه وی با سایروس وَنس وزیر امور خارجه وقت نوشته و افزوده بودند كه كارتر توجه بیشتری به برزینسكی (با این كه متولد آمریكا نبود) داشت و برزینسكی با برخی مقامات تهران یك كانال مذاكراتی جداگانه داشت كه كارتر هم از آن بی خبر بود و همین تعدّد كانال باعث شد كه كاخ سفید نتواند برای رهایی گروگانها اقدام قاطع و موثر به عمل آورد و ادامه این وضعیت باعث شكست كارتر در انتخابات بعدی شد و .... وَنس در اپریل 1980 به علت مداخلات برزینسكی Brzezinski در وظایف او (در ظاهر به خاطر شكست ماموریت كماندوها در صحرای طبس) كناره گیری کرد.
    شاه كه به بیماری سرطان دچار بود در پی فشار و اصرار هنری كیسینجر، دیوید راكفلر، جان مك كلوی و گردانندگان گروه مالی «چِیس» اجازه ورود به آمریكا را از كارتر گرفته بود كه ورود او، دردسری طولانی برای دولت كارتر فراهم ساخت كه به روی كار آمدن مجدد حزب جمهوریخواه انجامید.
    
يک تصوير رسانه اي در رابطه با تصرف سفارت آمريكا در تهران


    
    ×××
    × Zbigniew K. Brzezinski زبیگنو برزینسكی 28 مارس 1928 در شهر ورشو (پایتخت لهستان) به دنیا آمده است. پدر وی یك ناسیونالیست لهستانی بود كه در جوانی با سلطه روسیه بر لهستان مبارزه مسلحانه می كرد. وی پس از جنگ جهانی اول و خروج روس ها از اداره امور لهستان وارد دستگاه دیپلماسی وطن خود شد و در سال 1939 سفیر لهستان در كانادا بود كه هیتلر و استالین میهن اورا میان آلمان و شوروی قسمت كردند. بنابراین، برزینسكی (پدر) و اعضای خانواده اش در كانادا ماندگار شدند. زبیگنو در كانادا وارد دانشگاه مكگیل شد ولی چون نتوانست وارد وزارت امور خارجه كانادا شود به ایالات متحده نقل مکان کرد و از دانشگاه هاروارد در رشته علوم سیاسی دكترا گرفت.
    زبیگنو در سال 1958 به تابعیت غیر بومی (نچرالایزد) آمریكا درآمد و در چارچوپ حزب دمكرات در امور سیاسی این كشور به فعالیت پرداخت و چون با مسكو ذاتا دشمنی خونی و آشتی ناپذیر داشت و سیاست روز آمریكا آن را می پذیرفت مورد توجه قرار گرفت. پیشنهاد و اندرزهای برزینسكی به جان اف كندی در قضیه بحران موشكی كوبا باعث شد كه فعالانه تر وارد بازی های سیاسی شود و در مسائل شوروی و اروپای شرقی به اظهار نظر بپردازد. وی باز بر مدار دشمنی خود با شوروی، در جریان جنگ ویتنام به لیندن جانسون رئیس جمهور وقت اندرزهای متعدد داد. پیشرفت سیاسی او از زمان جیمی كارتر آغاز شد. چون كارتر آشنایی كامل به مسائل خارجی و بین المللی نداشت، برزینسكی كه فردی وقت شناس و باهوش بود در حقیقت كار آموزش اورا در آن زمینه ها برعهده گرفت و سپس مشاور ارشد امنیت ملی در كاخ سفید شد و رشته كار را از دست «سایرس ونس» وزیر امور خارجه وقت عملا خارج ساخت. ازكارهای برزینسكی در این زمان، دور ساختن مصر از شوروی با ترتیب دادن قرارداد كمپ دیوید و آشتی مصر و اسرائیل بود. باز به دلیل دشمنی با مسكو، مناسبات آمریكا با پكن (رقیب شوروی در دنیای كمونیستها) را به حالت عادی درآورد و كارتر را به چین فرستاد. سپس تحت تاثیر همان دشمنی با مسكو، با كمك سعودی و پاكستان مجاهدان مسلمان را در افغانستان بر ضد شوروی مجهز ساخت كه طالبان و القاعده از درون آنها بیرون آمده اند. برزینسكی، هنگامی كه دوگلیست های فرانسه دم از جدایی اروپا از آمریكا و «استقلال» زدند با نطق و نوشته به جنگشان رفت. برزینسكی در یك مورد شكست خورد و آن «ایران» بود كه با سیاست های خود باعث خروج ایران از حوزه و دایره غرب شد كه در تاریخ معاصر آمریكا The Loss of Iran (ذ لاس آو ایران = از دست دادن ایران) عنوان گرفته است. خروج كامل ایران از حوزه نفوذ طولانی آمریكا را تصرف سفارت آمریكا در تهران به دست داد، رویدادی كه تا آن زمان سابقه نداشت و قابل پیش بینی نبود.
    برزینسكی كه دو پسرش را وارد كار سیاست و دخترش را وارد کار رسانه (عمدتا تلویزیون) كرد، با این كه شوروی فروپاشید، تا پایان عمر دست از دشمنی با مسکو برنداشت و کار سیاست و اعمال نظر را با عضویت در انجمن های مطالعات سیاسی، تدریس در دانشگاه جانز هاپكینز و نوشتن مقاله و مصاحبه های تلویزیونی دنبال کرد. با وجود این، اعضای برجسته حزب دمكرات آمریكا اورا به طور كامل از آن خود نمی دانستند زیرا كه بارها از خشونت و راستگرایی حمایت كرده بود. برزینسكی در 89 سالگی در 26 می 2017 درگذشت.
    
Zbigniew K. Brzezinski

 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
شماری از دانشجویانی که در تصرف سفارت آمریکا شرکت داشتند به مقام و شهرت دست یافتند
به گزارش مجله مِهر، شماری از دانشجویانی که در چهارم نوامبر 1979 (13 آبان 1358) سفارت آمریکا در تهران را تصرف کردند، اینک (سال 1392 = 2013) در پست های مدیریتی جمهوری اسلامی قرار دارند ازجمله معصومه ابتکار و حسین دهقان که درکابینه روحانی هستند و حسین شیخ الاسلام مشاور امور بین الملل علی لاریجانی رئیس مجلس است. شیخ الاسلام مدتی هم سفیر جمهوری اسلامی در سوریه بود. برخی از آنان هم راه سیاست در پیش گرفته و به مجلس راه یافتند. محمد هاشمی اصفهانی از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر بود که از مدیران نفتی شد. وی با معصومه ابتکار ازدواج کرد. این بانو در دولت محمد خاتمی معاون رئیس جمهور شده بود. حسین دهقان اَمُردادماه 1392 از مجلس شورای اسلامی رای اعتماد گرفت و هم اکنون وزیر دفاع کابینه حسن روحانی است. حسین دهقان در دولت های هفتم و هشتم جانشین وزارت دفاع و در دولت های هشتم و نهم معاون رئیس جمهور و رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران بود و آنگاه مشاور رئیس مجلس شورای اسلامی.
    حبیب الله بیطرف در دولت اصلاحات سمت وزارت گرفت. او در کابینه های اول و دوم محمد خاتمی وزیر نیرو بود. پس از پیروزی حسن روحانی در انتخابات، نام بیطرف بار دیگر به عنوان یکی از گزینه های وزارت نیرو به میان آمده بود. رحمان دادمان هم به وزارت رسید. دادمان پس از رویداد سفارت آمریکا در تهران وارد سپاه شد و بعدا نخستین مدیرعامل شرکت شیلات جمهوری اسلامی. او در دی ماه سال 1379 با 223 رای از مجلس به عنوان وزیر راه و ترابری انتخاب شده بود.
    رضا سیف‌الهی یکی دیگر از دانشجویانی که در تصرف سفارت آمریکا و گروگانگیری کارکنان آمریکایی سفارت شرکت داشت بعدا به سمت فرماندهی نیروی انتظامی منصوب شد و سپس معاون هماهنگ کننده مجمع تشخیص مصلحت نظام.
    محمدرضا خاتمی که در تصرف سفارت آمریکا شرکت داشت بعدا به سپاه پاسداران پیوست و در عملیات بیت المقدس که منجر به آزادشدن خرمشهر شد حضور داشت. محمدرضا خاتمی در دوره تقنینیه ششم نایب رئیس مجلس شده بود.
    ابراهیم اصغرزاده یکی دیگر از تصرف کنندگان سفارت آمریکا در چهارم نوامبر 1979، در دوره سوم تقنینیه نماینده مجلس شورای اسلامی شد. فروز رجایی فر رئیس ستاد پاسداشت شهدای نهضت جهانی اسلام است و کمال تبریزی وارد عرصه هنر شده است. عباس عبدی هم به مقاله نگاری روی آورد و ....
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
گزارش تظاهرات گسترده به مناسبت سی و چهارمین سالروز تصرف سفارت آمریکا در رسانه ها (آبان 1392)
به رغم مکالمه تلفنی بارَک حسین اوباما رئیس جمهوری وقت آمریکا با حسن روحانی رئیس دولت وقت (رئیس قوه مجریه جمهوری اسلامی ایران) و برخی تماس ها و لبخندها، طبق گزارش های متعدد رسانه ای ازجمله شبکه های «ای بی سی» و «سی بی اس» آمریکا، در تظاهرات و راهپیمایی چهارم نوامبر 2013 (13 آبان 1392) ـ به مناسبت سالروز تصرف این سفارت به دست دانشجویان پیرو خط امام (آیت الله خمینی) ـ در خیابان طالقانی و خیابانهای اطراف ساختمان پیشین سفارت آمریکا در تهران دهها هزار تن ازجمله نمایندگان مجلس، معاون اجرایی حسن روحانی و سه تن از وزیران کابینه او شرکت داشتند. این تظاهرات ـ به استثنای نخستین تظاهرات در آبان 1358 ـ به مراتب وسیع تر و گسترده تر از 32 سال دیگر بود. شعارها ازجمله مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل و آتش زدن پرچم آمریکا و آدمک «اوباما» مطابق روش هر سال انجام شد.
     روزنامه های تهران در شماره های پنجم نوامبر 2013 (سه شنبه 14 آبان 1392) گزارش تظاهرات روز چهارم نوامبر ـ سی و چهارمین سالروز تصرف سفارت آمریکا و لانه جاسوسی خواندن آن و گروگانگیری کارکنان آمریکایی اش و دست یافتن بر اسناد سفارت را درج کرده بودند. در زیر، صفحه اول شماره چهاردهم آبان 1392 روزنامه حکومتی کیهان که در آن زمینه است کُپی شده است:
    


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
شعار مرگ بر آل سعود، ماکت موشک عِماد و سرود «ای ایران» از تازه های تظاهرات سالانه (آبان 1394) به مناسبت تصرف ساختمان سفارت آمریکا
به گزارش 13 آبان 1394 (4 نوامبر 2015) خبرگزاری فارس زیر عنوان «نَه گفتن به آمریکا 37 ساله شد»، پیش از ظهر این روز (چهارشنبه 13 آبان 94) و برای سی و هفتمین سال متوالی؛ دانش‌آموزان، دانشجویان و گروهی چشمگیر از مردم و جمعی از مقامات در خیابان طالقانی (تخت جمشید سابق) مقابل ساختمان سفارت پیشین آمریکا و در جمهوری اسلامی، معروف به «لانه جاسوسی» جمع شدند و شعار مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل و شعارهای ضدِ نفوذ «سیاسی ـ اقتصادی ـ فرهنگی» و ضد سلطه سردادند و طبق معمول هرساله، پرچم های آن دو کشور را آتش زدند. از عکس های منتشره از این تظاهرات که چندتای آنها از خبرگزاری ها و روزنامه ها در زیر کُپی شده است چنین بر می آید که توافق وین تأثیری در برگزاری این مراسم (سالروز تصرف سفارت آمریکا و گروگانگیری کارکنان آن در 13 آبان 1358) نداشته است. تفاوت راهپیمایی و تظاهرات 13 آبان 94 با سال های دیگر در این بود که ماکت موشک عِماد ـ از آخرین موشک های ساخت جمهوری اسلامی ایران در این مراسم مشاهده شد و نیز شعار «مرگ بر آل سعود». به علاوه، سرود میهنی و بسیار پرهیجان «ای ایران» در جریان این مراسم پخش شد که احساسات ملی گرایانه هر ایرانی با شنیدن آن برانگیخته می شود و دیگر به اصطلاح؛ سر از پا نمی شناسد و آماده هرگونه جانفشانی برای وطن می گردد:


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
انعکاس تداوم راهپیمایی های 13 آبان‌، در سال 1395 بمانند 37 سال گذشته در روزنامه های تهران


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
انعکاس جهانی نمایش موشک دوربُرد و آتش زدن پیکَرَک ترامپ و پرچم آمریکا در مراسم 13آبان 1396 در ایران
موشک دوربُرد در مراسم راهپیمایی 13 آبان 1396 تهران و ...


    13 آبان 1396، سالروز تصرف سفارت آمریکا در تهران و به گروگان گرفته شدن کارکنان آن به مدت 444 روز در چنین روزی در سال 1358 (8 ماه و 21 روز پس از پیروزی انقلاب)، بمانند هرسال راهپیمایی های هزاران نفری و به نوشته روزنامه کیهان؛ میلیون ها نفری در تهران و سایر شهرهای ایران برگزارشد که عکس ها و شعارها و خلاصه ای از قطع نامهِ آن انعکاس جهانی داشت و همچنین اظهارات دریابان علی شمخانی دبیر شورای عالی امنیت‌ملّی در این مراسم. این روز در سال 1358، روز دانش آموز نامیده شده بود زیراکه در 13 آبان 1357 شماری دانش آموز و دانشجوی انقلابی در دانشگاه تهران به دست نظامیان نظام سلطنتی کشته شده بودند. بعدا، عنوان «روز ملّی مبارزه با استکبار جهانی» نیز بر آن اضافه شد که در تقویم های ایران درج می شود. شعارهای راهپیمایان در مراسم این روز از همان نخستین سال برگزاری، ضد آمریکایی و ضد اسرائیلی بوده است که از دو سال پیش، کم و بیش شعار ضد سعودی هم بر آن اضافه شده است و در آبان سال 1396(چهارم نوامبر 2017)، شعار ضد دانالد ترامپ با ذکر نام و افیجیeffigy (پیکَرَک ـ شِکلَک) او نیز دیده می شد.
    در مراسم 13 آبان 1396 و در هر شهری، مقام های ارشد اداری و برخی از روحانیون محلی سخنرانی کرده بودند. برای نمونه؛ استاندار استان مرکزی گفته بود: "مبارزه با آمریکا و استکبار، رمز ماندگاری انقلاب اسلامی ایران است و جوانان، جریان استمرار هر حرکت انقلابی هستند.".
     به گزارش خبرگزاری تَسنیم، راهپیمایان تهران از مسیرهای مشخص با حمل پلاکاردهایی که شعارهای ضد استکباری بر روی آن نگاشته شده بود از مناطق مختلف شهر به حرکت درآمده و در این مراسم شرکت کرده و به سر دادن شعارهای مرگ بر آمریکا، مرگ بر آل سعود و مرگ بر اسرائیل پرداخته بودند. در این مراسم بمانند گذشته، پرچم های آمریکا و اسرائیل آتش زده شد.
    به گزارش روزنامه کیهان، دریابان علی شمخانی دبیر شورای عالی امنیت ملی در این مراسم و مقابل ساختمان سفارت سابق آمریکا در خیابان طالقانی (تخت جمشید) گفته بود: "تا زمانی که ایرانی، انقلابی و حسینی(ع) است، آمریکایی‌ها دست از شرارت‌ها و دخالت‌ها برنخواهند داشت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ملّت ایران رکورددار ِ خوار و ذلیل‌سازی توطئه آمریکایی‌ها شده است. آمریکایی‌ها از هیچ کوششی علیه ایران از جمله براندازی، تلاش برای توقف پیشرفت‌های موشکی، فضایی و همچنین فضاسازی تبلیغی و تلاش برای ایجاد تنش بین ایران و همسایگان آن فروگذار نکرده‌اند ولی این ضدیت ها در طول تقریبا 4 دهه موجب اقتدار ملت ما شده است و به رغم همه این توطئه‌ها، ایران از گذشته قدرتمندتر و با عزت و اقتدار به راه خود ادامه می‌دهد و در مقابل، ذِلّت نصیب آمریکایی‌ها شده است. آمریکایی‌ها نه تنها به «مُصدِّق» بلکه به شاه، صدّام حسین و حُسنی‌مبارک هم وفادار نبودند و ملّت ایران این بدعهدی‌های آمریکا را در خاطره خود ثبت کرده است. رئیس جمهوری کنونی آمریکا کسی است که حتی سیاستمداران این کشور نیز به سلامت گزینش او شک دارند و ترامپ تاکنون در سیاست‌های داخلی و خارجی خود موفق نبوده است. دیگرانی نیز که علیه ملّت ایران در طول 4 دهه پس از انقلاب توطئه کردند، هم در کشورهای خود عاجز هستند و هم در منطقه، فاقد هویت.".
    در قطع نامه راهپیمایان تهران، بکار بردن واژه مجعول و غلط برای خلیج ِ همیشه فارس از سوی دانالد ترامپ محکوم و تقبیح شده است.
    در این قطع نامه همچنین ضمن حمایت از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و اینکه این سپاه سدِ مستحکم در برابر نفوذ دشمنان و برهم زننده توطئه‌های استکبار در منطقه است درخواست تقویّت و ارتقاء توانمندی‌های نظامی و دفاعی کشور و نیروهای مسلح شده است.
    در قطع نامه با هر نوع مذاکره درباره هر موضوعی با آمریکا، مخالفت شده است. قطع نامه همچنین اجرای «اقتصاد مقاومتی» را تنها راه حل مشکلات کشور و مقابله با توطئه‌های دشمنان و خواستار جدّی گرفتن آن از سوی مسئولان دولت [قوه اجرایی] شده است. در قطع نامه درخواست شده است که اسناد بدست آمده در سفارت آمریکا ـ اصطلاحا لانهِ جاسوسی ـ تنظیم و در دانشگاهها و مدارس تدریس شود تا جوانان کشور روشن باشند.
    مراسم 13 آبان 1396 انعکاس جهانی وسیع داشت بویژه در رسانه های آمریکا که بیشتر آنها در مسیر سیاست های ترامپ قرار ندارند.
    رسانه های جهان که عمدتا از عکس ها و گزارش های خبرگزاری داخلی تَسنیم نقل کرده اند دو مورد تازه را که در مراسم به چشم خورده بود برجسته تر کرده و تیتر بزرگ و لید خبر قرار داده بودند با درج و پخش عکس های آنها ـ یکی نمایش یک موشک رادارگریز با بُرد دو هزار کیلومتر و دیگری سوزاندن و لگدمال کردن اوراقی که کلمه «برجام» روی آن نوشته شده بود. این رسانه ها، نمایش موشک و آتش زدن برجام را نوعی دهن کجی به دانالد ترامپ و سیاست های او در قبال ایران خوانده بودند. دویچه وله (صدای جهانی آلمان) در این زمینه گفته بود: "راهپیمایان با الهام از بیان اخیر آیت الله خامنه ای که گفته بود اگر آمریکا تحریم را ازسر گیرد، ماهم برجام را ریز ـ ریز می کنیم، برجام را به صورت نمادین آتش زدند.".
    «دویچه وله» عکس های متعدد از مراسم 13 آبان 1396 را در وبسایت خود قرار داده بود که در آرشیو آن باقی خواهند ماند.
    
    روزنامه لس آنجلس تایمز، منتشره در ایالتی که صدها هزار ایرانی و همه، بلااستثناء تحصیلکرده، زندگی می کنند درباره مراسم 13 آبان 1396 یک گزارش مفصل انتشار داده بود که تیتر و پاراگراف های لید آن از این قرار بود:
    
    
Iran marks 1979 U.S. Embassy takeover with »Down with America« signs and a missile

    
    
Iran on Saturday held the heavily choreographed pageant of anti-Americanism that marks the anniversary of the 1979 takeover of the U.S. Embassy in Tehran amid worsening relations with the Trump administration and uncertainty about the fate of its nuclear agreement with world powers.
    This year,s anniversary was commemorated under cloudy, polluted skies in Tehran, where elderly enthusiasts of Iran took to the streets despite air quality that made it difficult for many to take deep breaths.
    Thousands gathered on the campus of the former U.S. Embassy, dubbed a "den of espionage", where a ballistic missile was displayed. News agencies described it as a Sejil surface-to-surface missile with a range of 1,200 miles.
    Iran has paraded its missile capability in recent months in a show of defiance to President Trump, whose administration has said Tehran,s development of ballistic missiles violates the spirit of the nuclear agreement it signed in 2015.

    
حمل نمادین تابوت ترامپ


    
    نقل تیتر و پاراگراف هایی از خبر تنظیمی صدای آمریکا (دولتی) در برنامه خود به زبان انگلیسی:
    
    
Iran Celebrates Anniversary of US Embassy Takeover with Missile Display

    

    Iran on Saturday celebrated the 1979 U.S. Embassy takeover and hostage crisis by displaying a surface-to-air missile
at the site of the former embassy in Tehran.
    Thousands of Iranians gathered for the annual celebration, where they engaged in anti-U.S. and anti-Israel chants and burned an effigy of U.S. President Donald Trump.
    Iran,s semiofficial Tasnim news agency reported the missile on display at the former embassy was a Qadr-F model, which has a range of about 2,000 kilometers.
.
    The former embassy now serves as a cultural center and a de facto symbol for anti-U.S. sentiment.
    Following the Islamic Revolution in 1979, hundreds of students stormed the embassy, where they took 52 Americans hostage for more than a year because the U.S. refused to hand over Shah Mohammad Reza Pahlavi. He was in the United States, purportedly for cancer treatment, and Iran wanted him back to stand trial for crimes he was accused of committing during his rule.
    The protest Saturday came amid heightened tensions between the two countries after Trump refused to recertify Iran,s compliance with a 2015 deal between Iran and world powers to limit the country,s nuclear ambitions.
    In refusing to recertify the deal, Trump forced the U.S. Congress to decide what to do about the deal moving forward.

    



    
تیتر خبر راشا تودی (روسیه ـ امروز):

    
    
Missile display & Trump,s effigies burning at Tehran marks US embassy takeover

    



    
    
و مطلب Pj mediaرسانه آمریکایی با روش محافظه کارانه:

    
    Iran celebrated the 38th anniversary of its takeover of the American embassy in 1979 in its usual fashion. There
were parades in most Iranian cities and the usual chants of "Death to America" and "Death to Israel."
    But in Tehran, there was another kind of celebration. The Iranians paraded an updated version of one of their most powerful ICBMs, flipping the finger to Donald Trump and putting the world on notice that nothing will stop them from developing the missiles.
    A news agency announced that the missile, a new version of the Qadr H, "can be launched from mobile platforms or silos in different positions and can escape missile defense shields due to their radar-evading capability." It has a range of at least 1300 miles, putting it in range of Israel and most U.S. bases in the region.
    CNN reports on a speech during the festivities given by Ali Shamkhani, secretary of Iran,s Supreme National Security Council. "The US has long been dealt blows by our country and our region and thus regularly bares its warmongering teeth," Shamkhani said.

    


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
13 آبان 1397، برگزاری سالروز تسخیر سفارت آمریکا ـ چند ساعت پیش از آغاز اجرای مرحله ثانوی تحریم ها، با نگاهی بر تصاویر منتشره در رسانه ها

    



    



    



    


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
گزارش برگزاری چهلمین سالروز تصرف سفارت آمریکا ـ اظهارات چند سردار ـ قطع نامه و کتاب درسی شدن رویداد
13 آبان 1398، چهلمین سالگرد اشغال سفارت آمریکا در تهران و گروگانگیری دیپلمات های این کشور با راهپیمایی، تظاهرات و شعارهای ضد آمریکا و ضد اسرائیل و حمل پلاکاردها در شهرهای سراسر ایران برگزار شد و گزارش آن در رسانه های داخلی، و نیز در گوشه و کنار جهان ازجمله آمریکا انتشار یافت و بسیاری از این رسانه ها به سابقه (تاریخچه؛ انگیزه ها و نتایج) آن نیز پرداخته بودند. در این راهپیمایی ها که با یک قطع نامه شش ماده ای پایان یافت بسیاری از روحانیون، فرماندهان نیروهای مسلح، سیاستمداران و دولتمردان شرکت و سخنرانی کرده بودند.
    خبرگزاری های تهران ازجمله فارس و مِهر برخی از سخنرانی های فرماندهان نظامی، روحانیون و دیگران را به صورت مجموعه در وبسایت های خود قرار داده بودند که توجه رسانه های خارجی به اظهارات فرماندهان نظامی بیشتر بود. خلاصه چند مورد از این اظهارات، طبق گزارش آن دو خبرگزاری:
     ـ سردار محسن رضایی دبیر وقت مجمع تشخیص مصلحت نظام (فرمانده پیشین سپاه پاسداران و از سال 1400 معاون رئیس چمهور) در حاشیه راهپیمایی ۱۳ آبان 1398 تهران در جمع روزنامه نگاران گفت که «13 آبان» یک روز تاریخی است و مبارزه با استکبار را تا بیرون راندن آمریکا از منطقه و خنثی کردن اثر دخالت های آنها در منطفه ادامه خواهیم داد. ایران اسلامی به هیچ وجه از این تحریم های آمریکا نمی ترسد و سخت تر از اینها را در این 40 سال تجربه کرده است و انتظار رئیس جمهوری آمریکا که مسئولان کشور با آن دولت مذاکره کنند، سرابی بیش نیست.
    ـ سرلشکر عبدالرحیم موسوی، فرمانده ارتش جمهوری اسلامی ایران در سخنرانی خود مقابل محل سفارت پیشین آمریکا در تهران، گفت: «سیزدهم آبان» نمادی از سه رویداد تاریخی در سالهای 1343 [تبعید آیت الله خمینی از وطن]، 1357 [آغاز فاز نهایی اعتصاب ها ازجمله اعتصاب روزنامه نگاران] و 1358 [تصرف سفارت آمریکا] است. هر سه رخداد، پیام و هدف مشترک استقلال‌خواهی و مبارزه با استکبار و نظام سلطه را تعقیب کرده است که تسخیر لانه جاسوسی آمریکا، با توجه به ابعاد و پیامدها و همچنین گستره‌ ملّی و جهانی آن، از اهمیت و جایگاه ویژه‌ای در تاریخ انقلاب اسلامی برخوردار است.
    ـ سردار رمضان شریف در مراسم پایانی راهپیمایی 13 آبان در شهرکُرد اظهار داشت: امروز چهل سال است که از حرکت خودجوش دانشجویان در تسخیر سفارت آمریکا که لانه جاسوسی این کشور بود می گذرد و ما هر روز بیش از روز پیش به اهمیت این اقدام پی می بریم. سفارت آمریکا مبداء و منشاء تمام مشکلات بود و هم اکنون هم سفارت خانه های امریکا در کشورهای دیگر در مسیر خفه کردن صدای مردم، حمایت از دیکتاتورهای منطقه، فراهم آوردن زمینه غارت منابع و ثروت ها حرکت می کنند.
    ـ سردار محمّدرضا یزدی فرمانده سپاه محمّدرسول‌الله در حاشیه راهپیمایی 13 آبان (تهران) گفت: در دو قرن گذشته از انگلیس و آمریکا ضربه های بزرگ خوردیم و هر جا که دل به مذاکره بستیم و به آنها اعتماد کردیم شکست خوردیم.
    ـ سردار محمدحسین سپهر در مراسم «روز 13 آبان» در اصفهان گفت که حماسه اصفهانی ها در دوران انقلاب و دفاع در برابر تجاوز ارتش صدام حسین بی بدیل است. وی گفت که دانشجویان انقلابی ایران در 13 ابان 1358 با تسخیر لانه جاسوسی آمریکا به مداخلات دهها ساله این دولت در ایران پایان دادند و با این اقدام، همه معادلات آمریکا را برهم زدند.
    ـ سردار غلامحسین غیب پرور در مراسم راهپیمایی «13 آبان» در اهواز اظهار کرد: ما هیچ‌گاه با آمریکا سازش نمی‌کنیم و برای این کار دلایل فراوان داریم. این دلایل مهم و تاریخی باید برای نسل جوان بازگو شود که چرا جمهوری اسلامی ایران به دنبال سازش با آمریکا نیست. دولت آمریکا ایران وقت را «حیاط خلوت» خود می دانست. اختلاف ملّت ما با دولت آمریکا از براندازی دولت مصدق آغاز شده است.
    ـ سردار علی رضا تنگسیری فرمانده نیروی دریایی سپاه در مراسم «روز ۱3 آبان»در جزیره کیش گفت: هر جا که صدای عدالت خواهی و ظلم ستیزی بلند می شود دولت امریکا حضور پیدا می کند تا صدا را خفه کند. تاریخ کوتاه آمریکا سراسر زورگوی، ظلم و ستم بوده است؛ از ظلم به سرخ پوستان، انداختن بمب اتمی بر سر مردم ژاپن و کودتای 28 مرداد 1332 و براندازی دولت مصدق تا سوزاندن مردم ویتنام و حضور مستقیم و غیر مستقیم در جنگ عراق با ایران و ....
    ـ سردار یدالله جوانی معاون سیاسی سپاه پاسداران انقلاب در مراسم «۱3 آبان» در جمع مردم کرج گفت که استکبار ستیزی و ایستادگی در برابر زورگویان و قُلدران یکی از افتخارات ملّت ایران است.
    برخی از رسانه های خارجی ازجمله بی بی سی فارسی و این رسانه دولت لندن به نقل از وبسایت جماران گزارش کرده بودند که شماری از راهپیمایانِ «13 آبان 1398» در قم پلاکاردی در دست داشتند که روی آن نوشته شده بود: "ای مدعیِ بهشتِ بَرجام ـ استخر فرح تو را سرانجام".
    چندی پیش هم یک مُعَمَّم در مراسمی شعار داده بود: "ای آنکه مذاکره شعارت ـ استخر فرح در انتظارت".
     به مناسبت سالروز «13 آبان»، نمایندگان مجلس شورای اسلامی در جلسه علنی 12 آبان 1398 درخواست عده ای از نمایندگان را برای اولویّت دادن به طرح الزام دولت به تعیین «سرفصل جنایات آمریکا» در کتب درسی مدارس بررسی کرده و با 183 رای موافق، 10 رای مخالف و 5 رای ممتنع با آن موافقت کردند. در صورت تصویب نهایی این طرح، دولت جمهوری اسلامی ایران موظف به افزودن این فصل در کتاب های درسی مدارس می شود که نوجوانان و جوانان باید بخوانند و امتحان بدهند تا برای همیشه در جریان آن باشند و آن را در ذهن داشته باشند. این طرح، دو ماه پیش در کمیسیون آموزش مجلس شورای اسلامی به تصویب رسیده بود.
    
    
کپى تىترهآى صفحآت اول شماره های 14 آبان چند روزنامه درباره برگزاری چهلمین سالروز تصرف سفارت آمریکا

    
    


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
برگزاری مراسم سالروز 13 آّبان در سال 1400
در سال 1400 ه. ش. نیز مراسم سالروز 13 آبان در تهران و شهرهای دیگر ایران برگزار و قطعنامه صادر شد. خبرگزاری ایسنا در وبسایت خود، چگونگی این مراسم را ـ شهر به شهر با عکس های مربوط گزارش کرده است که در آرشیو آن باقی خواهند ماند. عکس های زیر از میان دهها عکس ایسنا از این مراسم انتخاب شده است تا در تاریخ ایران بماند:
    


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
انعکاس مراسم 13 آبان 1400 در رسانه های آمریکا
رسانه های آمریکا گزارش چگونگی برگزاری مراسم چهل و دومین سالروز رویدادِ 13 آبان (تصرف سفارت آمریکا در تهران بدست دانشجویان خط امام) در سال 1400(چهارم نوامبر 2021) را عموما از اسوشییتدپرس نقل و منتشر کردند. برای نمونه دو عکس و دو تیتر از دو رسانه آمریکا:
    
SFGate

    
TEHRAN, Iran (AP) — Thousands of Iranians gathered on Tehran streets Thursday for the anniversary of the 1979 seizure of the U.S. Embassy, chanting “Death to America" and "Death to Israel," and burning American and Israeli flags. The embassy takeover triggered a 444-day hostage crisis and break in diplomatic relations that continues to this day

    
    
Newsweek

    
Iran Burns American Flags, Hoists Joe Biden Effigy to Celebrate 1979 U.S. Embassy Takeover

    
By: Anna Carlson

    



    
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
راهپیمایی های سیزده آبان 1405 در سراسر کشور و شعارها
به گزارش ایسنا و دیگر خبرگزاری های داخلی، راهپیمایی 13 آبان ـ سالروز تصرف سفارت آمریکا در آبان 1358 که «روز ملّی مبارزه با استکبار جهانی» نامگذاری شده است، صبح چهارشنبه (۱۳ آبان ۱۴۰۵) در سراسر کشور، و در تهران مقابل ساختمان سابق سفارت آمریکا با شعار «متحد و استوار، مقابل استکبار»، با حضور دانش‌آموزان، دانشجویان و اقشار مردم و بمانند 46 سال گذشته برگزار شد.
    چند عکس از عکس های منتشره ایسنا و ایرنا از این راهپیماییها و شعارها:


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
متن پیام آیت الله مجتبی خامنه ای به مناسبت 13 آبان: اگر کسانی اندک امیدی به تغییر رفتار نظام سلطه دارند، سخت در اشتباهند

    ایسنا ـ شناسه خبر1405081308878 ـ متن پیام آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای رهبر انقلاب به ‌مناسبت روز ملی مبارزه با استکبار جهانی به شرح زیر است:
    "امروز، روز ملّی مبارزه با استکبار جهانی و روزی است که مجموعه‌ای از نقاط عطف صف‌آرایی جبهۀ حق در مقابل جبهۀ باطل، و جبهۀ مظلوم در مقابل جبهۀ ظالم را در خود جمع نموده است. شاید بتوان گفت سیزدهم آبان امسال [سال 1405]، ملّت ایران تکلیف خود را با امریکای جنایتکار روشن‌تر و شفّاف‌تر از هر سال دیگر می‌داند، امّا مرور ریشه‌ها، دلایل، و نقاط عطف خصومت روزافزون آمریکا و صف‌آرایی مستحکم ملّت ایران در برابر آن، چراغ راه آیندۀ این مسیر است.
    نقطۀ آغازین ظلم آمریکا علیه ملّت ایران، به بیش از هفت دهۀ قبل می‌رسد؛ آنگاه که کودتای بیست‌وهشتم مرداد [مرداد 1332] را برای استمرار چپاول منابع و سرمایه‌های ملّی خصوصاً نفت برپا کرد. دهه‌های بعدی تا پیروزی انقلاب اسلامی نیز دورانی بود که حُکّام آمریکا تلاش وافری برای غارت دارایی‌های ملّت ایران به‌عمل آوردند. در این مسیر با تأسیس ساواک و مسلّط ساختن فضای سنگین امنیّتی بر جامعه، دست حکومت جائر آن زمان را برای اقدام به سرکوب هر حرکت معترضانه‌ای بازتر کردند. در آستانۀ پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی هم از انواع ترفندها برای حفظ حکومت دست‌نشاندۀ خود استفاده نمودند. از رفتار خصمانۀ آنان در دوران پس از پیروزی انقلاب عظیم ملّت ایران نیز می‌توان فهرستی طویل از اقدامات ضدّ مردمی آنان را ارائه داد که شامل حمایت از گروه‌های تجزیه‌طلب و کودتاگران و منافقین کوردلی که علاوه بر نخبگان علمی، سیاسی و اجتماعی، انبوهی از مردمان عادّی را با سنگدلی به شهادت می‌رساندند؛ پشتیبانی مستقیم و همه‌جانبه از حزب بعث در جنگ تحمیلی اوّل، کشتار غیرنظامیان هواپیمای مسافربری، تحریم‌های گستردۀ طولانی و سنگین اقتصادی، طرح‌ریزی و حمایت از آشوب‌ها و فتنه‌های متعدّد و حتّی پشتیبانی تسلیحاتی از آنها، ترور سردار سلیمانی قهرمان ملّی ایران و امّت اسلامی؛ دزدی اموال و دارایی‌های ملّت ایران در کشورهای مختلف؛ و سرانجام تهاجم مستقیم نظامی در جنگ‌های تحمیلی دوّم و سوّم و به شهادت رساندن جمع زیادی از نخبگان و دانشمندان و فرماندهان و خیل کثیری از مردم مظلوم ایران از نوزادان و نونهالان تا کهن‌سالان و در رأس همۀ آنها رهبر عظیم‌القدر انقلاب اسلامی قدّس‌الله نفسه‌ الزّکیّه [آیت الله سید علی خامنه ای] می‌باشد.
    در تمام این مراحل، سردمداران مستکبر آمریکا و اذناب آن همواره به دنبال تحمیل سلطۀ خود و تسلیم ایران بوده‌اند و حتّی در آخرین نسخه‌های این زورگویی، تمامی آداب و ظواهر دروغین و فریبندۀ بین‌المللی را کنار گذاشته و وقیحانه به دنبال تجزیۀ کشور، زانو زدن ملّت، فروپاشی نظام، و نابودی تمدّن اصیل و کهن ایران هستند. و البته در هر مرحله‌ای با دیوار محکم واقعیّت میدانی و صخره‌های استوار ارادۀ ملّت غیور ایران مواجه شده و نتیجۀ محاسبات غلط و توهّمات استکباری‌شان را در سبد هزینه‌هایی سنگین بر دوش مردم امریکا و حکومت‌های دست‌نشاندۀ دولت امریکا گذاشته‌اند.
    اکنون داستان دشمنی دیرینۀ امریکا با ملّت مسلمان ایران، و مقاومت غیورانۀ همۀ ایرانیان در مقابل این دشمن به جایی رسیده که نه فقط سیزدهم آبان بلکه همۀ روزها و ساعات، ایّام ایستادگی و مبارزه با شیطان بزرگ شده است. اینک صحنۀ خلیج‌ فارس خصوصاً تنگۀ هرمز همچنان‌که بطلان افسانۀ شکست‌ناپذیری امریکا را رقم زده است، ضعف و زبونی حکومت‌هایی که به نیرویی جز ملّت خویش اتّکا می‌کنند، و بی‌وفایی و عجز قدرت‌های بزرگ در دفاع از حکومت‌های دست‌نشانده‌شان را نشان می‌دهد. اِعمال مدیریّت ایران بر تنگۀ هرمز و از بین بردن پایگاه‌های نظامی امریکا در کشورهای منطقه اگر چه عکس‌العملی به تجاوز و جنایت امریکا در جنگ تحمیلی سوّم بود، امّا در عین حال جهادی ابتدایی علیه استکبار در ابعادی منطقه‌ای نیز محسوب شده که در صورت تکرار تعدّیات، ابعاد بسیار وسیع‌تری به‌ خود خواهد گرفت. این نشانۀ اقتدار، در کنار وحدت ساحات جبهۀ حق و حماسه‌سازی‌های هوشمندانه و مقتدرانۀ جبهۀ مقاومت از فلسطین و لبنان تا عراق و یمن، طلیعه‌ای روشن و امیدآفرین از اعتلای پرچم جبهۀ حق و زمینه‌سازی برای نظم جدید جهانی است؛ چرا که هرگاه جبهۀ حق، توکّل و استقامت و فداکاری داشته باشد، جبهۀ باطل با هر قدرت و توان و هر که و هر چه باشد، در برابر آن تاب نخواهد آورد و عقب‌نشینی و هزیمت، فرجام قطعی آن است که اِن‌َّ الباطلَ کانَ زَهوقا.
    بحمدالله ملّت ایران درس‌های بزرگی را از آموزه‌های اسلام ناب محمّدی صلّی‌الله علیه و آله و سلّم و معارف انقلاب اسلامی و مکتب رهبران حکیم خود، خمینی کبیر و خامنه‌ای شهید اعلی‌الله مقامهما الشّریف به‌خوبی فراگرفته و روزبه‌روز با تحقّق وعده‌های الهی، ایمانش به حقّانیّت این راه عمیق‌تر شده است. امروز در اثر رسوایی خودساختۀ مستکبران، قدرت و سلطۀ رو به زوال امریکا در هر دو بُعد قدرت سخت نظامی و قدرت نرم بین‌المللی دچار سقوطی برگشت‌ناپذیر شده و روند فروپاشی آن تسریع گردیده است.
    اگر هنوز کسانی هستند که اندک امیدی به تغییر رفتار یا جابه‌جایی‌های حزبی و جناحی در نظام سلطه دارند و یا تصوّر می‌کنند با امتیاز دادن به امریکا می‌توانند آن را از دشمنی با ملّت ایران منصرف کنند، سخت در اشتباه‌اند. این تصوّر باطل، ناسپاسی نسبت به فتوحات عظیمی است که ملّت مسلمان ایران در سایۀ توکّل و استقامت و مجاهدت به دست آورده است. آرزوی شیطان بزرگ، تسلیم بی‌قید و شرط ملّت ایران است و کمترین گرایش تسلیم‌آمیز به دشمن سلطه‌گر، سرمایۀ عظیمی را که به برکت خون شهدا و با فداکاری آحاد ملّت به دست آمده بر باد خواهد داد و دشمن مستکبر را برای زیاده‌خواهی بیشتر و جنگ‌ها و جسارت‌های بعدی جری‌تر خواهد کرد.
    تنها راه رسیدن به نقطۀ بازدارندگی مطلق، استمرار راهبرد «ایران هرچه قوی‌تر» در مسیر پیشرفت همه‌جانبه بوده؛ و یکپارچگی، وحدت و انسجام اجتماعی، عنصر اصلی موفّقیّت در این مسیر می‌باشد که لازم است بر هر گفتار و کردار فردی و اجتماعی ملّت و مسئولان حاکم باشد. در این زمینه همچنان‌که حمایت‌های ملّت از مسئولان، امری لازم است، استمرار و ارتقاء توجّه مسئولان به خدمت مضاعف و جهادی و صمیمیّت با مردم و تأمین معیشت و آسایش و رشد مادّی و معنوی و حفظ عزّت و استقلال آنان نیز دارای اهمیّت است.
    قشر پیشرو برای ساختن آیندۀ روشن و شکوهمند ایران عزیز، جوانان، دانشجویان، و دانش‌آموزان‌مان هستند که می‌بایست به صورت مستمر در پی تسخیر و ویران‌سازی لانۀ تاریک «یأس و ناامیدی و نشدن‌ها» و فتحِ خانۀ روشنِ «امید و ما می‌توانیم» باشند. لازمۀ این مأموریت، ورزیدگی فوق‌العاده و مجهّز شدن به انواع سلاح‌های علم و تقوا و مهارت و اخلاق و اراده و تلاش فوق‌العاده، و «هم‌عهدی» برای رسیدن به اهداف والا است
    امید است به لطف الهی و دعای سَرورمان عجّل‌الله تعالی فرجه‌الشّریف، ملّت ایران پیروزی و سعادت و پیشرفت همه‌جانبه‌ای را هر چه زودتر تجربه نموده، و اسباب افول هر چه بیشتر و سریع‌تر سلطۀ شیطان بزرگ فراهم شود. اِنّهم یَرونَهُ بعیداً و نَراهُ قریباً»".
    پیام آیت الله سید مجتبی خامنه ای در رسانه های کشور انتشار و انعکاس جهانی داشت. کپی تیتر صفحه اول روزنامه «هفت صبح» برای نمونه:


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
طولانی ترین و موثرترین اعتصاب اهل قلم در طول تاریخ رسانه ها
از بعد از ظهر 14 آبان 1357 (پنجم نوامبر 1978) تا شانزدهم دیماه این سال، ایران فاقد روزنامه بود. در این مدت دو سه نشریه کوچک (دارای تحریریه دو ـ سه نفری) وابسته به دولت چند شماره منتشر کردند که آنها هم مجبور به قطع انتشار شدند. در خبرگزاری پارس تنها گروهی انگشت شمار حضور می یافتند و مجریان اخبار رادیو ـ تلویزیون از 4 ـ 5 نفر تجاوز نمی کرد. در آن زمان در ایران، قریب به اتفاق دست اندرکاران خبر و مقاله (نظر) عضو سندیکای روزنامه نگاران بودند و می توان گفت که ایران تا 16 دی ماه كه دولت نظامی ژنرال ازهاری كنار رفت فاقد رسانه موثر بود و دولت وقت نتوانست پیام ها و وعده های خودرا به ایرانیان برساند و به قولی، آنان را آرام کند. پس از انقلاب، به رغم مشارکت موثر سندیکای روزنامه نگاران در آن، فعالیت، این سندیکا کمرنگ و کمرنگتر شده است. با وجود این، محمد بلوری روزنامه نگار بنام و آخرین رئیس هیات مدیره آن کوشیده است که چراغ سندیکا که بسیاری از اعضای آن مقیم کشورهای دیگر شده و یا درگذشته اند خاموش نشود. طبق گزارش هر پنج سال یکبار مؤسسه میدیا ریسرچِ جهانی، محمد بلوری در سال 2022 (1401 ه. ش.) در ردیف روزنامه نگارانِ با بیش از 65 سال تجربه روزنامه نگاری قرار داشت. روزنامه نگارانی که بیش از 65 سال در این حرفه فعالیت داشته باشند در جوامع جهانی از احترام خاص برخوردار هستند.
محمد بلوري


     در آن روز (14 آبان 1357) محمدعلی سفری دبیر وقت سندیكای روزنامه نگاران ایران تصمیم هیات مدیره سندیكا دائر بر اعتصاب عمومی رسانه ها را در پی یك رشته تظاهرات گسترده كه در چند نطقه از جمله دانشگاه تهران به تیراندازی ماموران و قتل شماری از تظاهركنندگان منجر شده بود، اعلام داشت و این اعتصاب 62 روز ـ عملا 61 روز ـ ادامه یافت. در تاریخ عمومی مطبوعات (تاریخ جهانی رسانه ها)، از این اعتصاب به عنوان طولانی ترین و موثرترین اعتصاب اهل قلم در طول تاریخ 350 ساله روزنامه نگاری یاد شده است. محمدعلی سفری پس از مصادره روزنامه اطلاعات (در تابستان سال 1378) كه در آنجا كار می كرد چون تحصیل علم حقوق هم کرده بود به کار وكالت قضایی پرداخت و در دهه 1370 دچار مرگ ناگهانی شد. بهرام مسعودی آخرین مدیر و ناشر روزنامه اطلاعات قبل از مصادره شدن این موسسه بود. وی در تهران اقامت دارد.
    
تظاهرات 13 آبان 1357 نزديك دانشگاه تهران


    
     ـ ـ ـ ـ ـ
    
    ... و آخرین تفسیر مؤلف این تاریخ آنلاین پیش از اعتصاب 61 روزه روزنامه نگاران ایران که طبق معمول وقت در صفحه ششم شماره 14 آبان 1357 روزنامه اطلاعات درج شد. این تفسیر پیرامون مسئله ای است که 25 قرن ادامه دارد و هر دوران به صورتی ـ این بار شدت گرفتن مجدد اختلافات ترکیه و یونان بود که هر چند وقت یکبار تکرار شده است:
    


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
رویدادهای پیش از اعتصاب 61 روزه ژورنالیست های ایران در سال انقلاب (آبان 1357) به روایت 6 روز صفحات اول روزنامه اطلاعات وقت و مطالب آنها
نهم آبان 1357 رضا پهلوی ولیعهد وقت که در آمریکا آموزش خلبانی نظامی می دید، در زادروز خود (و طبق گزارش ها، به اشاره پدرش و با پیام شفاهی او) در کاخ سفید با جیمی کارتر رئیس جمهوری آمریکا ملاقات کرد. در همان روز، کارکنان صنایع نفت ایران اعتصاب تمام عیار خودرا آغاز کرده بودند که به قطع صدور نفت ازجمله هر روز 900 هزار بشکه به آمریکا انجامیده بود. در پی این دیدار، سخنگوی کاخ سفید گفته بود: اعتصاب نفتی های ایران، برای ما فعلا جای نگرانی ندارد زیراکه ذخایر استراتژیک ما از نفت خام کافی است. به علاوه، در سایر کشورها ـ ازجمله در همین قاره خودمان ـ ونزوئلا نفت به حد کافی استخراج و صادر می شود. بنابراین، ما به این زودی با کمبود نفت رو به رو نخواهیم شد و اگر بهای نفت بالا برود، خودمان در داخله، استخراج نفت را از سر خواهیم گرفت. در مورد ناآرامی ها ایران، جناح ها باید با هم به توافق برسند. به نظر می آید که هر جناح در ایران سهم بیشتری می خواهد و اگر به سازش نرسند، مسائل حل شدنی نخواهد بود و ....
    در اثنای دیدار رضا پهلوی با جیمی کارتر، گروهی از ایرانیان مقیم آمریکا در برابر کاخ سفید واشنگتن دست به تظاهرات زده بودند که منجر به دستگیری کوتاه مدت دو تَن از آنان شده بود.
    به علت 8 ساعت و 30 دقیقه اختلاف ساعت تهران و واشنگتن، خبر این دیدار به شماره نهم آبان ماه روزنامه اطلاعات نرسید و روز بعد (دهم آبان) چپگرایان که تحریریه وقت روزنامه را عملا در کنترل داشتند مانع چاپ عکس دیدار رضا پهلوی با کارتر در صفحه اول شدند و متن خبر ـ بدون عکس در صفحه دوم (در میان اخبار خارجی) درج شد.
    در همین روز ـ نهم آبان 1357 (در آن سال مصادف با سه شنبه 31 اکتبر 1978) دولت آمریکا اعلام کرد که برای خارج ساختن 41 هزار آمریکایی ـ عمدتا مستشار نظامی و کنتراتور = پیمانکار ـ از ایران، برنامه و تصمیم ندارد و انتظار دولت آمریکا، تحقّق آزادی ها و دمکراسی در ایران است ـ دمکراسی مطابق اصول آن!. این سخنگو با تأکید گفته بود که در این وضعیت (ناآرامی ها) دولت آمریکا حمایتی بمانند آگوست 1953 (اَمُرداد 1332 که منجر به براندازی دولت ملّی مصدق شد) ازموضع شاه نخواهد کرد.
     انتشار این اعلامیه و اظهارات سخنگوی پنتاگون و درج آنها در روزنامه های تهران، بر دامنه اعتصابات و تظاهرات افزود و زندانیانِ سیاسی ِ آزاد شده (در روزهای پیش از آن و بر پایه سیاست نرمش نمای دولت جعفر شریف امامی) در اجتماع دهها هزار نفری محوطه دانشگاه تهران حضوریافتند و نطق های ضددولتی ایراد کردند که عکس و خبر آن در شماره پنجشنبه (11 آبان 1357) روزنامه ها انتشار یافت و کارکنان اتوبوسرانی شهر تهران هم به اعتصابیون پیوستند و اعضای تحریریه روزنامه آیندگان از سندیکای روزنامه نگاران خواستند که در اعلام اعتصاب عمومی شتاب کند. طبق تفسیرهای بعدی و باور مورّخان، فشار ایرانیان مقیم آمریکا و ملاقات های پی در پی آنان با مقامات کاخ سفید و نامه های آنان به کارتر باعث صدور آن اعلامیه ها و سلب حمایت از دولت شاه شده بود.
    در زمینه سیاست دولت کارتر نسبت به وضعیت ایران، هنری کیسینجر (وزیر امور خارجه دولت پیشین ـ جمهوریخواه) به آن دولت و در مقابل، سفیر وقت آمریکا در تهران به دولت شاه هشدار دادند که با جرّ و بحث هایی که در تحریریه روزنامه اطلاعات صورت گرفت، سرانجام، هر دو هشدار متضاد، در صفحه دوم شماره 13 آبان 1357 این روزنامه به چاپ رسید از این قرار:
    



    - - - - -
    
    صفحه اول شماره دهم آبان 1357:
    
    



    - - - - -
    
    صفحه اول شماره یازدهم آبان 1357:
    
    



    داریوش فروهر ـ ناسیونالیست بنام، که تیتر اظهارات او به عنوان سخنگوی جبهه ملّی ایران در صفحه اول شماره یازدهم آبان روزنامه اطلاعات آمده بود گفته بود که اگر حکومت (دولت شاه) راست می گوید که حمایت اکثریت ساکت جامعه را دارد رفراندم برگزار کند تا واقعیت را بیابد و بر پایه نتایج رفراندم، زمام امور را به نمایندگان اکثریت بدهد. شاه که خود را دوست و متحد آمریکا معرفی می کند چرا دو اصل از اصلاحیه قانون اساسی آمریکا ـ اصل آزادی انتشار نشریه و اصل آزادی تاسیس حزب با هر عقیده و مَرام و آزادی تشکیل اجتماعات را بر قانون اساسی ایران نیافزوده و قول چنین کاری را هم نداده است.
     فروهر افزوده بود که اصولا و طبق نظرات اصحاب فلسفه دمکراسی لازم است که رژیم ها ـ صرف نظر از کدام کشور ـ هر چند وقت یکبار رفراندم برگزار و نظر ملّت را در باره مقبولیّت خود استعلام کنند.

    در همین روز دکتر علی امینی ـ سیاستمدار میانه رو و نخست وزیر پیشین گفته بود که اگر بنیادهای کشور را برهم ریزیم (انقلاب کامل) نه تنها خیلی از مسائل ایران حل نخواهد شد بلکه مسائل دیگری هم به وجود خواهد آمد. آیت الله شریعتمداری نیز اعلام کرده بود که دولت باید در دست نمایندگان منتخب مردم باشد، دولت تهران به حرف هایش عمل نمی کند و .... همزمان دکتر منوچهر گنجی گفت که از سمت وزیر آموزش و پرورش (که در سه کابینه ـ از هویدا تا شریف امامی ـ آن را به دست داشت) کناره گیری خواهد کرد و افزود که نمی خواهد در کابینه ای که یک رئیس ضعیف دارد [نخست وزیر ـ شریف امامی] عضویت داشته و شاهد سقوط وطن باشد که خبر کناره گیری او در روزهای بعدا رسما اعلام و درج شد. دستگاه قضایی هم پرویز ثابتی ـ مقام ساواک را ممنوع الخروج از کشور کرد زیرا که روز پیش از آن، تنی چند از مردم علیه او به دادستان تهران اعلام جرم کرده بودند. این خبر هم در شماره های بعد روزنامه ها به چاپ رسید
    ـ ـ ـ ـ ـ
    
    12 آبان 1357 = سوم نوامبر 1978 جمعه بود و در تهران روزنامه منتشر نشده بود
    ـ ـ ـ ـ ـ
    صفحه اول شماره 13 آبان 1357 = شنبه چهارم نوامبر 1978:
    
    



    در این روز حجت الاسلام دکتر مفتح که راهپیمایی های دهها هزار نفری از مسجد قبا (قلهک) را راه اندازی می کرد از زندان آزاد شد. در این روز اخطار آیت الله خمینی به دکتر سنجابی و دکتر علی امینی که با شاه و مقامات دولت او مذاکره نکنند و نیز بخشی از جریانات پشت پرده انتشار یافت.
     در این میان، تایمز لندن در مقاله ای خبر از رو به سقوط بودن نظام حکومتی وقت ایران داده بود و افزوده بود که آیت الله خمینی در جامعه ایران بیش از هرکس دیگر محبوبیت دارد و پیش بینی کرده بود که پس از سقوط دولت شاه، روحانیون شیعه زمام امور ایران را به دست خواهند گرفت نه جبهه ملی. به رغم تذکّر مقامات دولتی مربوط وقت به سردبیران رسانه ها که «تایمز» ناشر افکار دولت لندن بوده و دولت لندن از دیرزمان نسبت به روحانیون شیعه ایران نظر مثبت داشته، مطبوعات تهران خلاصه مقاله تایمز را در شماره های 13 آبان خود چاپ کردند.
    در این روز مهندس مهدی بازرگان که به فرانسه رفته بود به تهران بازگشت و دکتر سنجابی که در پاریس بود بازگشت خودرا به تهران به تعویق انداخت و روزنامه ها تیتر زده بودند که جبهه ملی خواستار تشکیل دولت شده است.
    
    ـ ـ ـ ـ ـ
    صفحه اول شماره 14 آبان 1357:
    
    



    اعتصاب مطبوعات ساعتی پس از چاپ شماره 14 آبان (و در عمل از 15 آبان) آغاز شد زیراکه تشکیل کابینه با نخست وزیر و وزیران نظامی (نه، دولت نظامی و بودن قدرت در دست ارتش، چیزی شبیه حکومت نظامی) به جای کابینه شریف امامی قطعی شده بود و با پیوستن بسیاری از ژورنالیست های رادیوتلویزیون و خبرگزاری ملّی (خبرگزاری پارس) به این اعتصاب، دولت نظامی ِ پس از شریف امامی نتوانست صدای خودرا به گوش مردم برساند. مورّخان تشدید انقلاب و ورود به فاز نهایی را از همین زمان (نیمه آبان 1357) نوشته اند.
     در این روز آیت الله مکارم شیرازی (در آن زمان؛ حجت الاسلام) در مصاحبه اختصاصی روزنامه اطلاعات با او اخطار کرده بود که دولت نظامی با «جهاد» رو به رو خواهد شد و گفته بود تا آنجا که او می داند هیچ رهبر مذهبی انتظار ندارد که رهبری سیاسی مملکت را برعهده گیرد. رهبران مذهبی می خواهند که از جنبه مذهبی بر امور نظارت داشته باشند و در قوانین موضوعه، روحیه مذهبی وجود داشته باشد و این قوانین با همان روحیه هم اجرا شوند. حکومت [نظام] اسلامی بر اساس عدالت، آزادی، مبارزه با فساد طبقاتی و مبارزه با فساد در همه دستگاهها خواهد بود. در حکومت اسلامی باید دو عنصر را در نظر بگیریم. یکی قوانین اسلام (احکام) است و دوم عنصر اسلامی برای پیاده کردن آنها. اقتصاد اسلامی نقاط ضعف دو اقتصاد سوسیالیستی و کاپیتالیستی را ندارد ولی مزایای هر دو را دارد.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
دنیای هنر
اکبر گلپایگانی (گُلپا) خواننده شهیر ایران در 90 سالگی درگذشت
اکبر گلپایگانی (گُلپا) خواننده نامدار ایران بعد از ظهر 13 آبان 1402 در در نود سالگی در تهران درگذشت. او دهم بهمن 1312 در همین شهر به دنیا آمده بود. گُلپا که از نوجوانی، استعداد خواندن آواز از خود نشان داده بود به ورزش نیز علاقه داشت. او که پس از تحصیلات دبیرستانی وارد مدرسه عالی نقشه برداری شده بود از 26 سالگی به خواندن آواز در رادیو دولتی آغاز کرد و در اندک مدتی توجه ایرانیان و فارسی زبانان را به هنر خود جلب کرد.
    طولی نکشید که گُلپا در خواندن آواز شهرت جهانی یافت و به چند کشور دعوت شد. گلپا علاقه ویژه به خواندن آواز در برنامه گلها داشت و به مَرد حنجره طلایی معروف شده بود. پرویز یاحقی در مصاحبه ای در دهه 1340، گُلپا را به لحاظ صدا و جلب علاقه مردم، فردی بی رقیب و بی نظیر توصیف کرده بود.
    بسیاری از روزنامه های کشور، در شماره های 14 آبان 1402 تیتر اول خود را به گزارش درگذشت این خواننده بزرگ ایران اختصاص داده بودند که برای نمونه، کُپی چند تیتردر زیر درج شده است تا در تاریخ بماند:
    



    
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
در قلمرو دموکراسی
تعاریف مختلف كنسرواتیسم
در فصل انتخابات آمریكا، به ویژه در سالهایی كه جمهوریخواهان مورد بحث باشند رسانه ها برای روش شدن مخاطبان، به تعریف «كنسرواتیسم» می پردازند .
     كنسرواتیسم (اصطلاحا محافظه كاری) در هر جامعه تعریف خاص خودرا دارد و به سبب تفاوت مفهوم، تعبیر و تعریف آن در جوامع مختلف؛ یافتن یك تعریف واحد برای آن دشوار است.
    در كشورهای با تاریخی كهن و غنی به ناسیونالیستها، در جوامع سوسیالیستی به معتقدان انعطاف ناپذیری اصول سوسیالیسم و دولتی بودن امور، در كشورهای سلطنتی به هواداران اقتدار پادشاه «كنسرواتیست»، و در ممالك با نظام دینی به حامیان رعایت دقیق اصول و دستورهای دین اطلاق می شود.
     كنسرواتیسم در هر شكل خود عقیده به لایتغیر ماندن اصول و قوانین اساسی دارد و با اصلاح پی در پی اصول آن مخالفت و حتی مبارزه می كند و آن را منشاء بی ثباتی، تزلزل، فساد اداری و هرگونه سوء استفاده و بسط تباهی ها و نتیجتا تضعیف هماهنگی جامعه می داند و به این ترتیب با لیبرالیسم عملا مخالفت می كند و در سیاست و روابط اجتماعی با آن در تضاد و خصومت دائمی بوده است. تا دهه ششم قرن 20 شنیدن واژه كنسرواتیست، در ذهن، فردی را تداعی می كرد كه پایبند به اخلاقیات و وفادار به فرهنگ ملی و سنت ها باشد .
     در آمریكا، كنسرواتیسم فلسفه ای است كه از محدود كردن اختیارات داخلی دولت مركزی و دادن این اختیارات به ایالات و شهرها و نیز كاپیتالیسم و اتكای فرد به خودش، نه جامعه (دولت) برای تامین رفاه جانبداری می كند و به كارآیی این فرضیه ها كه توسعه موسسات دولتی و مالكیت دولت بر وسائل تولید و دولتی شدن امور تامین رفاه مردم باعث حل مسائل اجتماعی ـ اقتصادی می شود عمیقا تردید دارد و با آن در تضاد و معارضه است.
     اعتماد و اعتقاد شدید كنسرواتیسم آمریكا به كاپیتالیسم مورد انتقاد جوامع با نظامهای دیگر است. كنسرواتیسم آمریكا می گوید كه اگر برای همه مردم فرصت برابر و آزادی تصمیم و عمل وجود داشته باشد می توانند بدون اتكاء به كمك دولت باعث ترقی و رفاه خود شوند و در نتیجه نیازی به تامین آن از سوی دولت نیست. این روش از آزادی عمل فرد (استقلال فردی) حمایت می كند و به دور از ایده آلیسم و اتیوپیا سازی (ایجاد مدینه فاضله) و امیدهای روشنفكرانه است و آنها را رد می كند.
     در آمریكا حزب جمهوریخواه خود را پاسدار كنسرواتیسم این كشور یعنی هواداری از استقلال فرد و گسترش جهانی اقتصاد بازار آزاد (كاپیتالیسم) و به علاوه مسیحیت می داند. به نظر می رسد كه كنسرواتیست های آمریكایی از آغاز دهه 1980 (دوران حکومت رونالد ریگان) كار صدور فلسفه و روش خودرا به میان ملل دیگر شدت داده اند كه عملا جهشی برای كنترل نسبی بر امور جهان است و این جهش در چهار سال اول قرن 21 شتاب بیشتری توام با بی باكی به خود گرفته بود. در انتخابات دوم نوامبر2004 اكثریت آمریكاییانی كه در انتخابات شركت كرده بودند (59 میلیون نفر در برابر 55 میلیون رای لیبرالها)، بدون توجه به مشكلاتی كه این روش به وجود آورده و مخالفتهای داخلی و خارجی، به ادامه كنسرواتیسم رای دادند و تاییدش كردند. كنسرواتیسم آمریكا به برخی آزادی ها روی خوش نشان نمی دهد از جمله كورتاژ و ازدواج همجنسها.
    در دو سال پس از انتخابات سال 2004 ، رسانه ای شدن سوء استفاده های مالی بویژه در رابطه با عراق، آشگار شدن ضعف اخلاقی برخی از روحانیون مسیحی هوادار حزب جمهوریخواه، گسترش فاصله کم درآمدها و ثروتمندان، بازی با بهای نفت و افزایش درآمد شرکتهای نفتی و ... باعث ریزش هواداری ازكنسرواتیست ها شده بود و عمدتا به همین سبب و نیز شعار «تغییر» اوباما در نوامبر 2008 آراء بیشتری به دست آورد.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
در قلمرو رسانه‌ها
زادروز روزنامه نگار معروف قرن20 و نگاهی به اندرزهای او
James Reston

«جیمز رستونJames Reston» سردبیر اجرایی وقت نیویورك تایمز كه روزگاری سران كشورها در نوبت قرار می گرفتند تا وی با آنان مصاحبه كند سوم نوامبر (روزی چون دیروز) در سال 1909 به دنیا آمد، 86 سال عمر كرد و 63 سال خبر و مقاله نوشت. رستون كار روزنامه نگاری را از «دیلی نیوز» آغاز كرد، سپس خبرنگار اسوشیتدپرس شد و از اینجا به نیویورك تایمز رفت و دهها سال یعنی تا پایان عمر در آنجا نوشت. رستون در اسكاتلند به دنیا آمده و به آمریكا مهاجرت كرده بود و چون به زادگاهش علاقه داشت «سكاتی» را نام خودمانی خود (نیك نیم) انتخاب كرده بود و دوستان و همكارانش او را «سكاتی» خطاب می كردند. وی در زمینه روزنامه نگاری كتاب های متعدد نوشت از جمله « توپخانه ای به نام روزنامه»، «ضرب الاجل = دد لاین»، «چه كسی در روزنامه نگاری موفق می شود» و «ستایل در روزنامه نگاری». رستون نوشته است كه دهها سال تحت فشار «دد لاین (آخرین لحظه)» نوشت و دچار استرس و عوارض ناشی از آن نشد زیرا كه عاشق روزنامه نگاری بود و عاشق در برابر سختی ها، جور و جفا مقاوم تر و پابرجاتر و آسیب ناپذیرتر می شود. در جای دیگر نوشته است: روزنامه نگار واقعی فردی است كه اجازه ندهد آن چه را از خبر و نظر كه ارزش دانستن دارد از دست برود، باید در میان جامعه بگردد و خبر و نظر بیابد و منعكس كند تا مسائل و اصحاب نظر شناخته شوند. بنابراین، این روزنامه نگار است كه افراد را به جامعه معرفی و بزرگ می كند تا اگر شایستگی داشته باشند دولتمرد و سیاستمدار شوند و مدیریت های جامعه را به دست گیرند و در این راه، روزنامه نگار نباید تبعیض قائل شود و غرض ورزی كند كه تبعیض و غرض ورزی كار روزنامه نگار حرفه ای نیست. روزنامه نگار بمانند شمع است كه می سوزد و در طول عمر خود راه دیگران را روشن می سازد و تاریكی را مانع می شود، و به همین دلیل باید همگان را دوست داشته باشد و كینه به دل نگیرد، بی طرف و دوست و دلسوز باشد، از صحنه (درون جامعه) خارج نشود و موازنه را در نوشتن از دست ندهد و متعادل باشد. یك روزنامه نگار در ربع قرن دوم عمر قلمزنی خود باید برپایه تجربه و معلوماتش، مقاله هم بنویسد و مقالات او باید طوری نوشته شوند كه در سراسر جهان مخاطب داشته باشند. باید توجه كند كه مقاله را عمدتا برای مطالعه دولتمردان و سیاستمداران و مدیران می نویسد و آنان تا مطئمن نباشند كه درسی فرا می گیرند و مطلبی از درون مقاله به دست می آورند آن را نمی خوانند. بنابراین، مقاله را به خاطر نویسنده اش و معلومات و شخصیت او می خوانند.
    روزنامه نگار نباید از فرد و یا ضدیت ها و زخم زبان ها برنجد، هدف او مردم هستند كه برایشان تلاش می كند تا زندگانی بهتری داشته باشند و روشن و گوش بزنگ باشند، بنابراین باید به راه خود ادامه دهد و به اصطلاح با یك نهیب از میدان به در نرود كه به نظر او (رستون) پشت كردن به مردم و محروم ساختن آنان است. مردم باید روزنامه نگار خود را به چشم وكیل مدافع و سرباز وطن (هر دو) ببینند و به او اتكاء كنند. روزنامه نگار خوب فردی است كه می داند شمع وجود او دیر و یاز زود پایان خواهد یافت لذا باید تا روشن است و روشنی می دهد به ایجاد شمع جانشین همت بگمارد و تا می تواند روزنامه نگار تازه به وجود آورد و به جامعه معرفی كند. روزنامه نگار باید طوری رفتار كند كه در هر جامعه، مورد احترام هر دسته و جناح باشد. مانعی ندارد كه اگر روزگاری یك دولتمرد نظر مشورتی او را بخواهد وی را بی پاسخ بگذارد. بنا براین باید اوقات فراغت خود را به مطالعه بپردازد تا گنجینه معلومات باشد و این معلومات را بتواند منتقل كند و هر كتابی را كه می خواند و هر تازه ای كه را یاد می گیرد بداند كه برای مخاطبانش است و لذا تا آخرین روز عمر باید به جامعه فایده برساند تا مردم مرگ او را از صمیم قلب یك ضایعه بدانند و از رفتنش قلبا متاسف باشند و كتاب خاطراتش را در قفسه كتابخانه خود قرار دهند.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
علیرضا ملکیان مقاله نگار ممتاز ایران و روزنامه نگار برجسته دهه 1990
ملکیان
امروز زادروز علیرضا ملكیان روزنامه نگار معاصر ایران است كه 14 آبان 1337 (پنجم نوامبر 1958) به دنیا آمده است. ملكیان كه بیش از 35 سال تجربه روزنامه نگاری دارد سردبیری برخی از روزنامه های تهران را پشت سر گذاشته و سالها عضو شورای سردبیری روزنامه كیهان و عملا سردبیر این روزنامه بود. وی در سال 1384 به دلیل تبحر در امور رسانه ها و بی نظری در كار خود به سمت معاونت پارلمانی وزارت ارشاد منصوب شد. معاون پارلمانی در عرف بین المللی معاونت اول محسوب می شود. ملکیان بعدا معاون امور مطبوعات در وزارت فرهنگ و ارشاد شد و تا آبان 1388 (نوامبر 2009) در این سمت بود.
    ملكیان كه یك روزنامه نگار حرفه ای ایران است نه تنها در انتخاب و تنظیم مطالب مهارت کامل دارد بلكه یك مقاله نگار ممتاز است. بررسی حرفه ای سرمقاله هایی كه نوشته است نشان می دهد كه ملكیان در نگارش مقاله اصول علمی مقاله نویسی را دقیقا بكار می برد، و با آوردن شواهد از رویدادهای گذشته (تاریخ) نظر خود را به اثبات می رساند. او در هر چهار روش نوین مقاله نگاری مهارت ویژه دارد و از این لحاظ، می توان گفت که در مطبوعات معاصر مردی است بی جانشین.
     ملكیان در عین حال شخصیتی است معنوی، و بدور از دنیای مادیگران بسر می برد، مردی است فروتن كه وسواسانه اخلاقیات را رعایت می كند و عمیقا وطندوست است. اصحاب حرفه روزنامه نگاری روزنامه نگاران برجسته تمام عیار ایران را در دهه 1960 (دهه 1340 هجری خورشیدی) ر. اعتمادی، در دهه 1970 (دهه 1350 هجری خورشیدی) غلامحسین صالحیار، در دهه 1990 (دهه 1370 هجری خورشیدی) علیرضا ملکیان و در دهه یکم قرن 21 (دهه 1380 هجری خورشیدی) محمد قوچانی رقم زده اند.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
نخستین خبرگزاری اعلان و بازرگانی و موسس آن
Herbert Muschel
«هربرت موشل Herbert Muschel» بنیادگذار نخستین خبرگزاری اعلان مطبوعاتی (خبرپولی ـ توزیع مطالب کمپانی ها و ...) یکم نوامبر 2003 در 84 سالگی درگذشت . خبرگزاری او كه بسال 1954 تاسیس شده است «پی آر نیوز وایر PR News Wire» نام داشته است. یک خبرگزاری از این دست به نام «یونایتد بیزنس میدیاUnited Business Media» به وجود آمده است. این نوع خبرگزاری اخبار خام موسسات تجاری و حتی سازمانهای دولتی را دریافت و به صورت خبر ژورنالیستی تنظیم و در اختیار رسانه ها می گذارد و نرخ درج و پخش آن طبق ضابطه ای مشخص است و رسانه در صورت چاپ و یا بخش خبر، وجه را دریافت می دارند. گاهی اهمیت این خبرهای پولی برای مردم بیشتر از سایر اخبار است.
    خبرگزاری موشل از همان آغاز فعالیت مجهز به دستگاههای الكترونیك اطلاع رسانی ازجمله تله پرینتر بود و رسانه ها به همان سان گزارشهای تبلیغی این خبرگزاری را دریافت می دارند كه گزارش های خبرگزاری های عمومی را. خبرگزاری اعلان در 135 کشور مشتری دارد و به 27 زبان خبر تبلیغی می فرستد.
    موشل بود که نخستین نشریه حاوی برنامه های تلویزیونها را به شکل یک مجله جیبی کوچک منتشر ساخت به نام TV Guide که بسیار پُرفروش بود و در صفحات آن آگهی مصوّر نیز چاپ می کرد ـ همان آگهی که همان ساعت معیّن از تلویزیون پخش می شد.
    موشل که رشته روزنامه نگاری تحصیل کرده بود کار ژورنالستی را با خبرنگاری برای روزنامه های نیویورک آغاز کرده بود.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
سایر ملل
درباره بانو «اولمپ دو گوژ» که در زمان روبسپیر با گیوتین گردن زده شد!
Olymp de Gouges

در مطالب چهارم نوامبر درباره بانو «المپ دو گوژ = دوگوژه Olymp de Gouges» نویسنده انقلابی فرانسوی که سوم نوامبر سال 1793 و در زمان اقتدار روبسپیر و انقلابیون رادیکال در دادگاه انقلاب، عنصری خطرناك تشخیص داده شده و در ملاء عام با گیوتین گردن زده شده بود اشاره آمد و اینک شرح بیشتری درباره او که هنگام اعدام 45 ساله بود:
     بانو اولمپ با نوشتن چند داستان و نمایشنامه كمك بسیار به آماده ساختن مردم فرانسه برای انقلاب كرده بود از جمله نمایشنامه «بردگی»، «زندان زن و مرد»، «زندگی دو دشمن در زیر یك سقف» و ... كه دو نمایشنامه اخیر الذكر برضد ممنوعیت طلاق میان كاتولیكها بود. وی بود كه در آستانه انقلاب شعارهای آتشین و برانگیزاننده می نوشت و به صورت شبنامه توزیع می كرد كه بر نقاط پر رفت و آمد نصب می شدند. انقلابیون فرانسوی بیشتر شعار های خود را از میان همین جملات شعرگونه او بیرون كشیده بودند. این بانوی انقلابی پس از پیروزی های اولیه انقلاب، همچنین كمك كرده بود تا دسته های مسلح زنان برای پاسداری از انقلاب تشكیل شود. او پس از برچیده شدن زنان مسلح از خیابانها به دستور رادیكالها، دست به مبارزه تازه ای زد و از حقوق سیاسی زنان (از جمله رای دادن و به مقام اداری رسیدن) به دفاع برخاست و سپس با اعدام افراد در پی محاكمات كوتاه مخالفت كرد و آن را تهی ساختن فرانسه از اتباعش خواند و اعلام داشت كه این عمل نوعی ضدیت با اراده ملی است كه اكثریت فرانسویان مایلند به جای اعدام، مخالفانی كه به راه انقلاب باز نگردند تبعید و خنثی شوند.
    شورای انقلاب سه بار به او اخطار داده بود كه ساكت شود و برای مدتی به زادگاه خود در جنوب فرانسه برود كه نپذیرفته بود و پاسخ داده بود كه به اصول انقلاب همچنان وفادار است و اگر ضدیتی تصور می رود با روش های تازه و از جمله اعدامها، خشونت های غیر ضروری و وارد آوردن اتهامات سیاسی بی اساس به این و آن است. شورا تحت فشار روبسپیر سرانجام دستگیری و محاكمه وی را تصویب كرد و چند روز پس از اعدام 21 تن از میانه روهای انقلاب باهم، بانو اولمپ نیز گردن زده شد. وی در دادگاه انقلاب و پای گیوتین نیز از شعار دادن بر ضد روش رادیكالها دست برنداشته و خواهان بازگشت به اصول انقلاب شده بود. اعدام بانو «اولمپ دو گوژه» فرانسویان را از انقلاب دلسرد كرد و ....
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
... و بهانه آلمان برای تصرف گوشه ای از خاک چین در نوامبر 1897!
سلطه و نفوذ بر ملل دیگر كه به نظر می رسد همچنان ادامه داشته باشد، در طول تاریخ و در هر مقطع به مقتضای زمان شكل خاصی داشته است. در زمان اقتدار روم به یك صورت و پس از توپدارشدنِ اروپاییان و یافتن راههای دریایی به صورتی دیگر بود. در قرن 19 چهره دیگر داشت و در سده 20 با چهره تازه. به یك نمونه از این سلطه گری در قرن 19 به مناسبت سالگرد آن اشاره می شود:
    دولت آلمان كه در صدد ایجاد یگ پایگاه دریایی در خاك چین بود كه قدرت های بزرگ وقت با سوء استفاده از ضعف مدیریت این كشور سرگرم قطعه ـ قطعه كردنش به مناطق نفوذ بودند، پنجم نوامبرسال 1897 میلادی قتل دو «مروّج» آلمانیِ «مذهب كاتولیك» را در چین بهانه قرار داد و به ناوگان خود دستور تصرف منطقه خلیج «كیائو شو» را صادر كرد.
     این دو «مروّج» یکم نوامبر كشته شده بودند. دولت آلمان پروتستان مذهب بود، اما آلمانی بودن این دو مبلّغ فرصت مناسبی به دست آن دولت برای تصرف اراضی مورد نظرش را در خاك چین داد كه از مدت ها پیش از آن در جستجویش بود و به نام خونخواهی دو مبلّغ آلمانی دستور حمله نظامی داد!.
     ناوگان آلمان منطقه خلیج «كیائو شو» را كه مَطمَح نظر آن دولت در خاك چین بود تصرف كرد؛ حال آنکه دولت وقت چین در قتل دو مروّج آلمانی مطلقا دست نداشت.
    پس از این پیروزی، دولت وقت آلمان دهكده ساحلی «كینگ داو» را در آن منطقه به صورت پایگاه دریایی اش در آورد و آنجا را مجهّز، و كشتی ها جنگی خود را مستقر ساخت.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
زادروز سوسیالیست آمریکایی كه نمی خواست آمریکا جایگاه مردم بی انگیزه که تنها به دست دولت چشم دوخته باشند درآید
Debs
«یوجین دبز Eugene V. Debs » سوسیالیست معرف آمریکا ک پنج بار نامزد انتخابات ریاست جمهوری این کشور شده بود پنجم نوامبر سال 1855 چشم به جهان گشود و بیستم اکتبر 1926 در 71 سالگی درگذشت. وی از سال 1900 تا روز درگذشت پنج بار خودرا نامزد انتخابات ریاست جمهوری آمریکا کرده بود. در سال 1920 با اینکه هنگام رای گیری در زندان بود موفق شد 920 هزار رای بیاورد که با توجه به جمعیت آن زمان آمریکا، رقم قابل ملاحظه ای بود. علت زندانی بودن او مخالفت با ورود آمریکا به جنگ جهانی اول در سال 1917 بود. وی این مخالفت را به صورت برگزاری راهپیمایی ابراز کرده بود.
     یوجین که آرزو داشت روزگاری آمریکا سوسیالیست شود در مبارزات انتخاباتی سال 1912 راه افراط در پیش گرفته بود و با یک قطار سرخ رنگ به شهرها می رفت و شعار می داد: هر کاپیتالیست دشمن مردم است.
    «دبز» از همان آغاز با روشی كه برای سوسیالیستی كردن روسیه به كار گرفته شده بود، یعنی «جهش» مخالف بود و می گفت كه دولت باید مزارع و كارخانه های بزرگ را به اجاره كاركنان آنها بدهد. برای مصارف داخلی، خود با بهای عادله خریدار محصول باشد، ولی برای صادرات دست تولید كنندگان را آزاد بگذارد تا كشور به صورت تنبلخانه و جایگاه مردم بی انگیزه و مردمی كه تنها به دست دولت چشم دوخته اند در نیاید. كار دولت تامین آموزش و پرورش و درمان رایگان و بازنشستگی عمومی و ایجاد برابری نسبی میان مردم و قطع فقر، فساد، استثمار و سوء استفاده است.
    دبز و حزب سوسیالیست آمریکا بود که اتحادیه های کارگری را در این کشور گسترش داد و عمومی ساخت. وی در یک مورد یک اعتصاب 250 هزار نفری سراسری ترتیب داد.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
تفسیرنگاران در نوامبر 2003: چرا دبیرکل های سازمان ملل از مستعمرات سابق و کشورهای مسئله دار انتخاب می شوند؟ ـ قدرت اتمی کره شمالی
دولت جمهوری خلق كره (کره شمالی) مصوّبه مورّخ 5 نوامبر 2003 مجمع عمومی سازمان ملل مبنی بر تأیید برنامه آژانس بین المللی انرژی اتمی را كه ضمانت اجرایی هم نداشته است رد كرد و سازمان ملل را ابزاری در دست قدرت های بزرگ و فاتحان جنگ جهانی دوم به منظور اجرای سیاست ها و مقاصدشان نامید. دولت كره شمالی در آن روز (پنجم نوامبر 2003) همچنین ژاپن را که نخستین قربانی سلاح اتمی است متهم كرد كه همدست بلوک غرب ازجمله بمباران اتمی کننده آن کشور شده است.
    همزمان با این جریان، برخی از مقاله نگاران به تفسیر چگونگی انتخاب دبیرکل برای سازمان ملل پرداخته و نوشته بودند درحالی که مسئله کره هنوز حل نشده و درگیری غرب با کره شمالی ادامه دارد نباید یک دیپلمات کره جنوبی دبیرکل سازمان ملل می شد که در این قضیه بی طرف نمی تواند باشد.
    پس از داگ هامرشولد دبیر كل سازمان ملل (از كشور سوئد) که جانش را در آفریقا و در راه انجام وظیفه اش ازدست داد دبیرکل های بعدی از دیپلمات های كشورهای كوچك و مستعمره سابق بوده اند؛ از برمه گرفته تا غنا و اینک کره جنوبی.
    کره شمالی در اکتبر سال 2006 دست به یک آزمایش اتمی زد و اینک دارای چندین بمب اتمی است و وسیله رساندن آنها به هدف (موشک دوربُرد). گفته شده است که کره شمالی اگر بخواهد می تواند در اندک مدت ژاپن و کره جنوبی را از میان بردارد و به آلاسکا و سه ایالت غربی آمریکا ازجمله کالیفرنیا و نیز هاواییِ آمریکا آسیب وارد سازد. روسیه و چین دو متحد کره شمالی هستند و گمان نمی رود که تعرض نظامی به آن را تحمل کنند. پس از مدیترانه و آمریکای لاتین، روسیه در پی بدست آوردن فرصت برای ورود به شرق آسیا و منطقه اقیانوس هند است. به گفته اصحاب نظر، برای روسیه بازگشت به صف قدرت های مَطرَح، قضیه مرگ و زندگی است و از آن دست نخواهد کشید.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
28 سال در صف نوبت برای اعدام شدن!
جيمز براون

«جیمز براونJames Willie Brown» كه 13 ماه می 1975 متهم به قتل یك زن رقصنده 21 ساله به نام «بریندا واتسونBrenda Sue Watson» شده بود پس از گذشت 28 سال از زمان قتل، چهارم نوامبر 2003 در زندان منطقه شهر جَكسون ـ استیت جورجیای آمریكا با تزریق زهر اعدام شد. در آغاز کار تنها مدرك جرم، شام خوردن جیمز با «بریندا» در رستوانِ یک هتل و رقصیدن با او بود. جسد بریندا یک روز پس از صرف شام با جیمز در بیشهِ مجاور شهر به دست آمد و اعلام شد که خفه شده بود. بیست و هشت سال وكیل قضایی جیمز صدور حُكم قطعی مجازات را به تاخیر انداخته بود و در این مدت جیمز دو بار محاكمه شده بود. وکیل گفته بود که جیمز به بیماری روانی مبتلا است و روی این اظهار خود ایستادگی کرده بود.
    در پی اعدام جیمز براون در 55 سالگی، روزنامه ها نوشته بودند كه 28 سال زندگی در صفِ نوبتِ اعدام بودن سخت ترین مجازات بوده است ـ سخت تر از اعدام.
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
صدور نخستین حكم اعدام صدام حسین و واكنش ها
Ramsey Clark
پنجم نوامبر 2006 و سه سال و هفت ماه پس از برافتادن دولت بعثی عراق به دست آمریكا، یك محكمه عراقی به ریاست عبدالرحمن رئوف كه در زمان حكومت صدام زندانی شده و آسیب دیده بود وی را در اتهام قتل 148 عراقی (عمدتا شیعه) در سال 1982 مجرم شناخت و به اعدام محكوم ساخت. این «حکم» كه از چند روز پیش انتظار آن می رفت قطعی نبود و پژوهش پذیر بود. قاضی كُردتبار محكمه بدوی همچنین بارزان برادر صدام و حامد البندر رئیس دادگاه انقلاب وقت عراق را به اعدام محكوم كرده بود.
     پیش از قرائت حكم كه پس از 39 جلسه محاكمه صادر شد، قاضی ارشد دادگاه «Ramsey Clark رمسی كلارك متولد دسامبر 1927» یكی از وكیلان قضایی صدام را كه اعتراض داشت از جلسه اخراج كرد و به زبان انگلیسی خطاب به كلارك كه سالها پیش داستان كل آمریكا (وزیر دادگستری) بود، از فعالان سیاسی است و معروفیت لیبرال بودن و احقاق حق دارد «گِت اوت» گفت و بیرون انداخت. صدام دستور عبدالرحمن رئوف را كه بپاخیزد و هنگام قرائت متن حكم در حالت «ایستاده» باشد رد كرد كه دو مامور او را از جایش بلند كردند و ایستاندند.
    به گزارش اسوسییتدپرس (خبرگزاری رسانه های آمریكا)، صدام هنگام قرائت رای محكمه فریاد «زنده باد مردم، مرگ بر دشمنان مردم ـ زنده باد ملت سرفراز، مرگ بر دشمنان این مردم» كشیده و محاكمه اش را یك نمایش مسخره خوانده بود.
    پخش اخبار مربوط به صدور این حكم كه در مورد یك اتهام از اتهامات صدام صادرشده بود باعث تظاهرات سنّی های عراق ازجمله در منطقه تكریت به حمایت از وی و شیعیان به ویژه در بغداد برضد او شده بود.
     به گزارش اسوسییتدپرس، صالح مطلق از سنی های معروف عراق در واكنش خود گفته بود كه حكم محكمه مسئله جاری عراق را حل نخواهد كرد؛ باعث تشدید جنگ داخلی، برادركُشی و نابودی هزاران، بلكه صدها هزار عراقی خواهد شد.
     برخی از كسانی كه در گوشه و كنار جهان نظرشان درباره این رای استعلام شده بود گفته بودند كه ماههاست كه در عراق هر روز بیش از 148 تن كشته می شوند، آیا مسئولان این تلفات هم محاكمه خواهند شد؟!. در ماه اكتبر 2006 (ماه قبل از صدور رای) 104 آمریكایی هم در عراق جان باخته بودند و در دومین روز نوامبر این سال پنج تن دیگر از جمله دو سرهنگ آمریكایی.
    در این میان، خلیلزاد سفیر افغان تبار وقت آمریكا در بغداد حکم دادگاه بدوی درباره اعدام صدام حسین را «اراده ملت عراق» خوانده بود.
صدام در اثناي شنيدن راي محكمه نيز ساكت نبود و اعتراض مي كرد و شعار مي داد

 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
«اوباما» برنده انتخابات 4 نوامبر 2008 آمریکا و نخستین رئیس سیاهپوست این فدراسیون دارای 50 عضو
«باراک حسين اوباما» با شعار « تغيير» برنده انتخابات چهارم نوامبر 2008


    
مک کين: قبول شکست

«باراك حسین اوباما» سناتور دور اول (جونیور) ایالت ایلی نوی و در آن زمان 47 ساله و به قولی فاقد تجربهِ كارِ اجرایی و دیپلماتیك از پنجم نوامبر 2008 عنوان رئیس جمهوری منتخب ایالات متحده را به دست آورد که از بیستم ژانویه 2009، چهل و چهارمین رئیس فدراسیون آمریكای شمالی با 50 عضو شده است. انتخاب «اوباما» كه از یك پدر مسلمان كنیایی و یك مادر مسیحی و سفیدپوست آمریكایی به دنیا آمده، چند سال در خانه شوهر دوم مادرش در اندونزی و سپس توسط پدر بزرگ و مادربزرگش بزرگ شده (كه مادر بزرگش چهارم نوامبر 2008 و در اثنای رای گیری درگذشت). مشارکت رای دهندگان آمریكایی این بار در انتخابات بیش از هر دوره دیگر (بیش از 130 میلیون) بود و سبب آن، شعار معروف اوباما بود؛ «تغییر».
     انتخابات 4 نوامبر 2008 در شرایطی برگزار شد، كه طبق نتایج نظر سنجی ها، جورج دبلیو بوش تنها از حمایت 28 درصد آمریكاییان برخوردار بود (پایین ترین درصد مقبولیّت یک رئیس جمهوری در طول تاریخ آمریکا تا آن زمان). رقیب اوباما در این انتخابات سناتور مك كین و در آن زمان 72 ساله بود که شهرت عصبی و بدخلق و خوی بودن دارد.
    «اوباما»ی سیاهپوست دو رگه در همان روزی به ریاست جمهوری آمریكا انتخاب شد كه «نات ترنر» رهبر جنبش بردگان سیاهپوست ویرجینیا در سال 1831 به مرگ محكوم و 11 نوامبر اعدام شده بود.
    به اظهار مفسران رسانه ها، یکی از دلایل پیروزی اوباما در انتخابات وقت کثزت مهاجرت غیر اروپاییان به آن کشور از دهه 1950 (نیمه قرن بیستم) و حمایت شبكه های تلویزیونی آمریكا در طول ماهها مسابقه های انتخاباتی (کمپین) بود و حمایت مالی برخی از کمپانی های بزرگ. شبكه های بزرگ تلویزیونی آمریکا متعلق به كمپانی هایی همچنون جنرال الكتریك (سازنده موتور جت و ...) و وستیگهاوس هستند که تبلیغ برای اوباما را تا آخرین لحظه قطع نكرده بودند.
     اصحاب نظر گفته بودند که اگر «اوباما» بخواهد كه به هریك از اتباع كشورش (طبق وعده هایی که داده) كمك رفاهی كند، آمریكا به صورت كشوری «وِلفِر» در می آید و به روزی خواهد افتاد كه شوروی افتاد، لذا به جای كمك رایگان به اتباع باید وسیله كسب درآمد خلق كند و معاملات و كسب و كار را باردیگر ضابطه مند سازد (که در سه دهه پیش از او به تدریج «دی رگیولیشن» شده اند) تا قیمتها پایین آید.
    اوباما در انتخابات چهارم نوامبر، برنده الكتورها (اکثریت الکتورال کالج) شده بود ولی آراء «مك كین» در مجموع، تفاوتی چندان زیاد با او نداشت (مک کین 56 میلیون و 500 هزار و اوباما 63 میلیون و 900 هزار رای به دست آورده بودند).
 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
روزی که یک سرگرد فلسطینی تبار ارتش آمریکا 13 همقطار خودرا کشت و 31 نظامی دیگر را مجروح ساخت
Nidal Malik Hassan
قتل 13 نظامی در پایگاه ارتش آمریکا در «فورت هود» به دست یک سرگرد روانپزشک فلسطینی تبار که ساعت یک و 30 بعدازظهر پنجشنبه پنجم نوامبر 2009 به وقت تکزاس روی داد خبر اول آن روز جهان شده بود و مفسران گفته بودند که این رویداد هشداری بود به ملت آمریکا.
     در آن روز سرگرد نضال مالک حسن 39 ساله بدون زن و فرزند که مامور خاورمیانه (افغانستان) شده بود و تمایل به این ماموریت نداشت در پایگاه «فورت هود» با دو سلاح کمری به سوی گروهی از نظامیان شلیک کرد که 13 تن از آنان کشته و 31 نفر دیگر مجروح شدند و خود او که چهار گلوله خورده بود مجروح و مدتها در بیمارستان بستری شده بود. سرگرد حسن در آمریکا ـ ایالت ویرجینیا به دنیا آمده و تحصیلات پزشکی را به هزینه ارتش آمریکا بپایان رسانده است. پدر و مادر او که هردو فوت شده اند از فلسطین به آمریکا مهاجرت کرده بودند. آن دو در یک دهکده نزدیک بیت المقدس به دنیا آمده بودند. سرگرد حسن که به اظهار پیشنماز مسجد «سیلور اسپرینگ» واقع در حاشیه شهر واشنگتن یک مسلمان بدون چون و چرا بوده است، بارها و ازجمله در وبسایت خود مخالفتش را با ادامه جنگ در افغانستان و استقرار در عراق ابراز داشته بود و گویا نام او در فهرست کسانی بود که باید «پاییده» می شدند.
    چند ساعت بعد از وقوع رویداد، شبكه های تلویزیونی آمریكا فیلم سرگرد حسن را با لباس سنتی مسلمانان عرب كه برای خرید به یك سوپرمارکت رفته بود پخش كردند تا علاقه مندی اورا به تبار عربی و ایمانش را به اسلام نشان دهند. این فیلم توسط دوربین حفاظتی سوپرمارکت و چند روز پیش از حادثه پایگاه هود برداشته شده بود.
     این نخستین رویداد از این دست نیست؛ در دهه یکم قرن 21 و مخصوصا از آغاز عملیات نظامی در عراق چند مورد دیگر اتفاق افتاده است. تیراندازی به همقطاران در دهه یكم قرن 21 در ارتش آمریکا از زمانی آغاز شد که یک سرجوخه این ارتش به نام اکبر در زمان استقرار در کویت جهت رفتن به عراق همقطارانش را به گلوله بست.
     فورت هود (واقع در مرکز ایالت تکزاس، 60 مایلی شهر آستین حاکم نشین این ایالت) در تابستان 1942 تاسیس شده است. آزمایش سلاح تازه ضد تانک آمریکا از نوامبر 1942 در همین پایگاه آغاز شد. این سلاح برای جلوگیری از تاخت و تاز تانکهای آلمانی ساخته شده بود. در دو ـ سه سال اول جنگ جهانی دوم، نیروی زرهی آلمان عامل برتری این کشور بر کشورهای درگیر در جنگ بود. «فورت هود» که به اسم ژنرال «جان بل هود» فرمانده تیپ تکزاس در جنگ داخلی آمریکا و از افسران معروف کنفدراسیون (جنوبی ها) نامگذاری شده است بزرگترین پایگاه ارتش آمریکاست که در آن پنجاه هزار نظامی و 18 هزار تن اعضای خانواده آنان بسر می برند. این پایگاه که در نوامبر 2009خبرساز شده بود بیشترین افراد مستقر در عراق و افغانستان تامین کرده است.


 نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.
برخی دیگر از رویدادهای 5 نوامبر
  • 1492:   كریستوفر كلمبوس درپی آشناشدن با سیب زمینی، گوجه فرنگی و توتون در كوبا، در این روز با نوعی غلِه كه همانا ذرّت بود و بومیان آن را به جای گندم مصرف می كردند رو به رو و با فواید آن آشنا شد و یقین حاصل كرد كه با انتقال بذر آن به اروپا به قحطی كه هر چند سال یكبار بروز می کرد پایان خواهد داد.
        
  • 1605:   نقشه انفجار پارلمان انگلستان، پیش از انجام، كشف شد و بشكه های باروت، از راهروِ زیر بنای ساختمان بیرون برده شدند. «گای فاوكسGuy Fawkes» به اتهام طرح این توطئه دستگیر و پس از محاكمه اعدام شد.
        
  • 1811:   در جریان مبارزات مسلحانه استقلال طلبان آمریكای لاتین (آمریکای مرکزی و جنوبی) و رهایی از قید استعمار اسپانیا و پرتغال، اِلسالوادوری ها هم بپا خاستند.
        
  • 1907:   روزنامه روح القدس به اتهام تندنویسی برضد محمد علیشاه قاجار ـ شاه وقت ـ به محاق توقیف افتاد.
        
  • 1914:   در این روز از سال 1914 كه هنوز زمانی طولانی از آغاز جنگ جهانی اول نگذشته بود، انگلستان جزیره قبرس از مستملكات عثمانی را متصرف شد. با این كه این جزیره در نیمه دوم قرن 20 استقلال خود را به دست آورده است انگلستان پایگاههای نظامی اش را در انجا همچنان حفظ كرده است.
        
  • 1917:   شورای كلیساهای اُرتدوكسِ روسیه از فرصت پیروزی انقلاب بُلشِویكی و طرد سلطنت استفاده كرد و پس از 217 سال دفتر اسقف اعظم ارتدوكس را بازكرد كه پتر اول (پتر كبیر) در سال 1700 میلادی آن رابسته بود.
        
  • 1921:   فوزیه دختر فواد اول پادشاه مصر و نخستین بانوی محمدرضاشاه پهلوی بدنیا آمد و 91 سال عمر کرد. او پس مطلقه شدن، با یک سرهنگ مصری به نام اسماعیل شیرین ازدواج کرد. فوزیه مادر نخستین دختر پهلوی دوم ـ شهناز است.
        
  • 1930:  


    هانس مُمسِن Hans Mommsen تاریخدان آلمانی در این روز به دنیا آمد و 85 سال عمر کرد. معروف ترین تألیف او «رایش سوم» است که در آن هیتلر را دیکتاتوری ناکارآمد و فاقد دورنگری و فردی که به نظرات دیگران توجه نداشت بدست داده است. وی از بستگان تئودور مُمسِن از نویسندگان و مورخان بزرگ قرن 19 آلمان بود که تئودور در یکم نوامبر 1903 درگذشت (شرح در سایت یکم نوامبر این تاریخ آنلاین).
        
  • 1943:   به رغم اعلام بی طرفی واتیکان در جریان جنگ جهانی دوم، در این روز مقر پاپ (واتیکان) بمباران هوایی شد و پنج بمب به ساختمان آن اصابت کرد. مقر پاپ در مارس 1944 نیز باردیگر بمباران شد.
        
  • 1947:   (1326 هجری خورشیدی) دادستان شهرستان تهران برای رضا روستا رئیس شورای متحده مركزی كارگران وابسته به حزب كمونیست توده كیفر خواست اعدام صادر كرد و پرونده را جهت محاكمه به دادگاه فرستاد.
        
  • 1950:   در جریان جنگ کره، در این روز واحدهای لشکر 117 چین در برابر واحدهای تیپ 27 ارتش انگلستان که به کره جنوبی فرستاده شده بودند قرار گرفتند و زدو خورد طرفین آغاز شد و ادامه یافت. نظامیان اعزامی چین به کمک کره شمالی، عنوان داوطلب داشتند.
        
  • 1966:   در این روز و در پی یک رشته اختلافات سیاسی، فاروق احمدخان لقاری رئیس جمهوری وقت پاکستان، پارلمان این کشور را منحل و بانو بی نظیر بوتو را از نخست وزیری برکنار کرد.
        
  • 1990:   در این روز در شهر نیویورک، «مایر دیوید کاهنه» یک روحانی 58 ساله راستگرای یهودی در پی ایراد نطقی در یک اجتماع یهودیان، بدست یک مصری ـ آمریکایی ترور شد. وی که در آمریکا متولد شده و در اسرائیل یک حزب راستگرای افراطی تأسیس کرده بود یک دوره هم نماینده پارلمان اسرائیل بود. او از مشوّقان مهاجرت یهودیان آمریکایی به اسرائیل بود.
        
  • 2006:  


    بولِنت اِجِویت (بلند اجویت) که چهار بار نخست وزیر ترکیه بود در این روز در 81 سالگی درگذشت. وی که یک کُرد تبار بود از جوانی نویسندگی و روزنامه نگاری پیشه کرده بود. او ـ متولد 29 ماه می 1925، در انگلستان نیز تحصیل کرده بود و مدت نسبتا کوتاهی هم در آمریکا بود و برای روزنامه های ترکیه مطلب می فرستاد. اِجویت از اعضای حزب «جمهوریخواه خلق» ترکیه بود و تا حدّی چپگرا.
        
  • 2025:  


    دیک چِنی Dick Cheney (Richard Bruce Cheney) سیاستمدار و کاسبکار معروف آمریکایی سوم نوامبر 2025 در 84 سالگی درگذشت. وی 8 سال معاون رئیس جمهوری آمریکا (معاون جورج بوش پسر)، چهار سال وزیر دفاع آمریکا (کابینه جورج بوش پدر)، ده سال نماینده مجلس در کنگره آمریکا و پیش از این سمت ها، رئیس دفتر کاخ سفید بود. او در کسب و کار بویژه در کار نفت فعال بود و سالها رئیس شورای مدیریت کمپانی نفتی هالیبِرتون. تاریخ نگاران دیک چنی را معمار جنگ آمریکا با عراق و تصرف این کشور و نیز محرّک جورج بوش به ورود به جنگ با طالبان در افغانستان نوشته اند و همچنین افزوده اند که در دوران هشت ساله ریاست جمهوری جورج بوش پسر، در حقیقت چنی کنترل امور را بدست داشت. دو دختر چنی درگیر امور سیاسی هستند و یکی از دخترانش قبلا نماینده در کنگره آمریکا از استیت ویومینگ بود.
        
        
        
  • یادداشت روز
    در جمهوری اسلامی ایران هجوم بی سابقه به انتشار نشریه، ایجاد وبسایت خبری و تاسیس مدرسه روزنامه نگاری! [درج این مطلب در آبان 1392]
    15 آبان 1392 ـ سال و ماهی نیست که در تهران خبر از تاسیس یک مدرسه روزنامه نگاری تازه، ایجاد خبرگزاری (وبسایت خبری) نو، تاسیس انجمن و صدور دهها پروانه نشریه [از هر نوع] نباشد، چرا؟. معلوم نیست. همچشمی کردن است و یا برای دریافت کمک مالی از دولت در این دوران تورّم و یا تبلیغ برای فرد و جناح و پیشبرد سیاست و برنامه خاص و نیز پلکان ترقی کردن برای خود. در پی چند دانشگاه، چند سال پیش خبرگزاری دولت (ایرنا) دانشکده خبر دایر کرده و اخیرا خبرگزاری فارس و نیز یکی از اتحادیه های روزنامه نگاران. دانشگاه آزاد که در هر شهر و شهرک شعبه دارد! و دانشگاههای روزافزون دیگر، هرکدام دوره روزنامه نگاری دارند زیراکه این دوره نیاز به لابراتوار، و پس از دیجیتال شدن عکاسی و ادیت عکس؛ به تاریکخانه و ... ندارد.
        دانشگاه تهران در دهه 1340 رشته روزنامه نگاری دایر کرد، ولی در آن دهه، این رشته تنها محدود به یک دوره شد زیراکه برای همه فارغ التحصیلان آن کار نبود. بهروز بهزادی از فارغ التحصیلان همان دوره است. در همه کشورها، پذیرفتن دانشجو برای دوره های روزنامه نگاری، شرایط بسیار سخت دارد ازجمله داشتن استعداد و قریحه (توان خلاقیّت) برای اشتغال به این پیشه ، هوش سرشار، بردباری و روانشناسی خاص، حافظه خوب، داشتن توان کامل برای قضاوت، سرعت انتقال و معلومات عمومی و ساده نویسی. تحصیل معلومات روزنامه نگاری عمدتا به صورت پراکتیکوم و در صحنه است نه کلاس درس و تخته سیاه.
        تولید روزنامه نگار با کدام روزنامه؟. روزنامه ها در سراسر جهان دارند «آنلاین» می شوند. روزنامه های چاپی هم ـ در ایران و سایر کشورها ـ ناقل اخبار ـ ناقص و مبهم ـ خبرگزاری ها هستند که تنها دنبال خبرهای سیاسی و دولتی دیکته شده و یا یک خبر شهری (حادثه و جنایی) که سخنگو و یا یک پلیس داده باشد. جمهوری اسلامی ایران اینک چند برابر بیش از آمریکا خبرگزاری دارد ـ خبرگزاری هایی که می شود هریک از آنها را با دو سه نفر راه اندازی کرد.
        خبرگزاری در تعریف، رسانه نیست ـ کمک رسانه است و باید رسانه ها (در این رابطه روزنامه و رادیوتلویزیون) خریدار (ناقل) خبر آن باشند تا موجودیت داشته باشد که رادیوتلویزیون در ایران دولتی است و خودش خبرگزاری دارد. از زمانی که وبسایت های خبری در دسترس همگان (و نه فقط مشترکانشان) قرار گرفته اند می توان آنها را هم در ردیف رسانه ها قرار داد (که قرار داده شده اند) زیراکه افراد (مخاطبان) بدون واسطه به مطالب آنلاین آنها دسترسی دارند. بیشتر و در مواردی قریب به اتفاق مطالب وبسایت های خبری ایران از منابع دولتی و رسمی و یا معاریف کسب می شود و عینا و با همان انشاء.
        در حال حاضر و از زمان عمومیت یافتن اینترنت، دارندگان مدرک روزنامه نگاری وقتی که در این پیشه نتوانند کار بیابند برای خود وبلاگ خبری درست می کنند و گاهی هم هرچه را که در دل دارند بیرون می ریزند [مثال: ماجرای ستّار بهشتی]، از فرط یأس مهاجرت می کنند و جذب رسانه های فارسی برون مرز می شوند و .... برخی نیز که صرفا برای ارتقاء مقام و دستمزد، مدرک لیسانس می خواهند بگیرند سربار بودجه دولت می شوند. تاسیس اتحادیه روزنامه نگاری باید مطابق استاندارد جهانی باشد یعنی که چند روزنامه نگار ِحرفه ای بنام اعلام تاسیس کنند و سپس علاقه مندان به عضویت را به جلسه مجمع عمومی فراخوانند تا این مجمع عده ای را برای تنظیم اساسنامه اتحادیه انتخاب کند و مجمع عمومی در جلسه دیگر اساسنامه را تصویب و اعضای هیات مدیره و بازرسان را با رای مخفی انتخاب کند. اینکه یکی دو نفر هوس تشکیل اتحادیه کنند درست نیست. [می دانیم که تشکیل اتحادیه و سندیکا محدود نیست و در یک شهر می شود در هر رشته چند اتحادیه و سندیگا و انجمن تاسیس کرد، البته طبق استاندارد و تعاریف]. از اظهارت اینان چنین بر می آید که میان خبرنگار و روزنامه نگار فرق می گذارند! و می دانیم میان روزنامه نگار و خبرنگار فرقی نیست و هر دو دسته، ژورنالیست خوانده می شوند. باید نخست بروند و سازمان روزنامه (نیوز پی پِر اسمبلی) را مطالعه کنند. من (مولف این تاریخ آنلاین و شش دهه روزنامه نگار ) بارها نوشته و گفته ام که روزنامه نگاری یک دیسیپلین آکادمیک نیست؛ یک دوره آموزشی کوتاه مدت [تدریس اصول خبرنویسی، ادیت و عکس] و سپس کسب تجربه ـ در صورت وجود «استعداد» در شخص لازم است.
    خليل بهرامي


        من (مولف این تاریخ آنلاین) برای اثبات این «تِز» خود که بی مخالفت هم نبود، در سال 1345 (1966 میلادی) خلیل بهرامی کارمند اداری موسسه مطبوعاتی اطلاعات را که در او استعداد و ذوق روزنامه نگاری دیده بودم و تحصیلاتی بیش از دوره دبیرستان نداشت به میز پوشش اخبار حوادث شهری و قضایی دعوت کردم و با مختصر راهنمایی، از بهترین خبرنگاران ایران شد و به عضویت سندیکا درآمد، در سال انقلاب اخبار مربوط را پوشش داد و پس از انقلاب، از خبرنگاران ویژه دفتر آیت الله خمینی شد و نیز مامور پوشش اخبار دادگاه انقلاب و حوادث گنبد و کردستان و از محاکمات دادگاه انقلاب و اعدام ها، برای درج در تاریخ نوار ضبط صوت تهیه کرده بود. خلیل بهرامی (بدون تحصیلات روزنامه نگاری دانشگاهی) در عین حال در سال 1358 با رای کارکنان موسسه اطلاعات به عضویت شورای مدیریت این موسسه مطبوعاتی انتخاب شد. او پس از بازنشسته شدن، یک چاپخانه و کارتُن سازی در منطقه کاشان (قمصر) دایر کرد. (خلیل بهرامی اخیرا فوت شده است)
        
    خليل بهرامي و بهرام مسعودي آخرين ناشر روزنامه اطلاعات قبل از مصادره

     نقل این مطلب بدون ذکر نشانی پایگاه و نام مولف (نوشیروان کیهانی زاده) ممنوع است زیرا که نتیجه تحقیقات شخص وی و نظر اوست.



     

    مطالعه این سایت و نقل مطالب آن با ذكر ماخذ (نشانی کامل سایت و نام مولف آن) آزاد است، مگر برای روزنامه های متعلق به دولت و دستگاههای دولتی؛ زیرا كه مولف این سایت اكیدا «روزنامه نگاری» را كار دولت نمی داند. روزنامه عمومی به عنوان قوه چهارم دمكراسی باید كاملا مستقل از دولت و سازمانهای عمومی باشد تا بتواند رسالت شریف خود را به انجام برساند.


     تماس با مولف:

    editor (a) iranianshistoryonthisday.com
    n.keihanizadeh (a) gmail.com